Ksiega
1 1 | pański i przyjaciel domu).~Widząc gościa, na folwark dążył
2 1 | tym starzy mówili myśliwi,~Widząc, że w tylu szlachty, w tylu
3 2 | wypadłszy, wesoło skowycze;~Widząc rumaki szczwaczów, dojeżdżaczów
4 2 | więc na sługi zrzędził;~Widząc myśliwców w polu, czwałem
5 2 | ściany wykradał.~ ~Stolnik, widząc strwożone swe nieprzyjaciele,~
6 2 | nie chcę iść do biórka.~Widząc ją zadławioną, z wielkiej
7 2 | odurzona od tyla łoskotu,~Widząc dwóch ludzi w progu broniących
8 2 | wzgardzenia weźmie pochop nowy!~Widząc, że ci, co innym mają dać
9 3 | strony krzak ziela rozchylał,~Widząc, że się ku niemu tem zielem
10 4 | czamary.~ ~Przemyślny Robak, widząc, że się tak rozpryska~Rozmowa,
11 4 | nogi z pola; więc Cesarz, widząc, że po walce,~Spojrzał na
12 4 | Hrabiemu i Tadeuszowi,~A widząc, że obadwa cali są i zdrowi,~
13 4 | okiem za zającem rzucił;~Widząc, że uciekł, głowę obojętnie
14 5 | Tadeusza wyrwał z zamięszania;~Widząc, że blednie i że na nogach
15 5 | Nie miał ochoty gadać, widząc swoje córy,~Posażne i nadobne
16 5 | gdy na szczęście~Zosia, widząc szturm, skoczy i litością
17 5 | przez otwór strzelnicy~I widząc świateł mnóstwo w domostwie
18 6 | rodaków?~Ciągniemy! Napoleon widząc nasze lance~Pyta: <<Co to
19 8 | zaczęła szlochać.~ ~Tadeusz, widząc, że tak płacze i tak błaga~
20 8 | postawy~Zgadując rozpacz, widząc, że pobiegł nad stawy,~Chociaż
21 8 | zbudził Hrabię. ~ ~Hrabia, widząc, że tak blisko~Tadeusz naszedł
22 8 | szpadą nad nim mignął,~Lecz widząc bezbronnego w zapale ostygnął.~"
23 9 | Wilbikowie, Biergele, Kotwicze,~Widząc szlachtę Dobrzyńskich w
24 9 | Dobrzyńskich, rozrywają kłody;~Widząc to jegry za broń porywają,
25 9 | przemiany.~ ~Ale Płut, Tadeusza widząc przed swym frontem,~Naradzał
26 9 | drugiego zachęca.~Dobrzyńscy, widząc jak się Podhajski wykręca~
27 9 | Litwa!"~Skołubowie zaś, widząc, jak waleczny Brzytwa,~Choć
28 10| a ilekroć sami~Byliśmy, widząc oczy me przyćmione łzami~
29 12| pamięci;~Cieszy się mowca, widząc, że są nawróceni,~Gładzi
|