Ksiega
1 1 | piastował;~Gdy w nię dzwonił, znak dawał, że miał głos zabierać;~
2 2 | palcem po nosie dawał mu znak groźby:~Lecz mimo Tadeusza
3 2 | Jeden drugiemu ręką dawał znak milczenia,~A wszyscy obrócili
4 2 | towarzyszów w dali,~Ręką dał znak, ażeby wstrzymać konie;
5 2 | wlatują pszczoły:~Był to znak, że wracali goście z polowania~
6 2 | ruszył niespodzianie,~Dał znak, i wrzask powstaje w strzelców
7 3 | prostacką szczęśliwość!~Znak, że myśl jeszcze drzemie,
8 3 | Wojskiego ciągnie i jednoczy:~Znak to był, że szukają na przyszłą
9 4 | potyczce zażywa~Raz po raz, to znak pewny, że bitwę wygrywa;~
10 5 | Wojski ukłonem dawał znak Podkomorzemu,~A ręką od
11 6 | są w drodze, na pierwszy znak Napoleona~Przejdą Niemen
12 6 | kilka dawano przydomków~Na znak pogardy albo szacunku spółziomków;~
13 6 | kilkunastu~Na ziemi nieświęconej; znak, że tu chowano~Poległych
14 7 | w dół chyląc ostrze na znak powitania~Przed Maćkiem,
15 9 | usnął głęboko,~Dawał przecie znak życia; przemknął jedno oko~
16 9 | zadzierał,~A za odpowiedź, na znak gniewnego humoru,~Wypuścił
17 9 | ku nim twarzą, palcem na znak skinął.~I drugiej bryki
18 10| spójrzeli,~Westchnęli; na znak zgody głowami skinęli.~ ~
19 10| Mówić nie mógł, lecz dał znak, że zbójcy przebaczył.~Ja
20 10| się pod progiem~Dzwonek: znak, że przyjechał pleban z
21 11| przed rokiem omen, jakoby znak z nieba!"~"Panną Zofiją -
22 11| kończył Protazy - był to znak proroczy~O jej losie, widziałem
23 11| proroczy~O jej losie, widziałem znak na własne oczy.~ ~Przed
24 12| Marszałka dworu; laskę ma na znak urzędu~I tą laską z kolei,
25 12| Wojski skończył opis i laską znak daje,~I wnet zaczęli wchodzić
26 12| przewrócił talerz dnem do góry~Na znak, że jeść nie będzie, i milczał
27 12| twej słuchać kapeli".~Dał znak. ~ ~Skrzypak u sukni zakasał
28 12| Zosię lubił; kiwnął brodą~Na znak, że nie odmawia; więc go
|