Ksiega

 1 1 |      konie w stajnię wzięto, już im hojnie dano,~Jako w porządnym
 2 1 |       poznał panów dworu,~Gazetę im pokazał wyprutą z szkaplerza;~
 3 2 |        bramy wali po tarasie;~My im ze strzelb dziesięciu palnęli: <<
 4 2 |        Państwo nie wierzyli,~Gdy im nieraz mówiłam, jak tam
 5 3 |        jest Sopliców choroba,~Że im oprócz Ojczyzny nic się
 6 3 |       Tadeusz jedną ręką pokazał im chmurę,~A drugą ścisnął
 7 3 |          Strapczyną;~Zakneblować im pyski, zawiązać je w miechu~
 8 4 |      Wyrok życia lub zgonu miłej im osoby,~Tak strzelcy, ufni
 9 4 |        do zgody dowieść,~Kończył im o Dowejce i Domejce powieść:~ ~"
10 4 |   fatalnie się dzieje,~Owa źmija im dalej, tym bardziej dłużeje,~
11 4 |     księdzem słowy poważnemi~Nuż im z Ewanieliji, z statutów
12 5 |        co powiedzą ludzie? Można im zejść z oczu,~W inne strony
13 5 |       mieli na pamięci.~W oczach im stoi niecny kot, skoki wyciąga~
14 5 |    pazura:~Tadeusz i pan Hrabia; im należy skóra.~Pan Tadeusz
15 5 |          Zająkał się i piszczał, im daléj, tem gorzéj.~Goście
16 5 |      krzesłem w środku zagrodził im drogę~I na tym szańcu słabym
17 5 |        tę część, wszystko zabrać im należy~Za koszta procesowe,
18 7 |         tam na wesele wkręcę,~Ja im łoże małżeńskie Kropidłem
19 8 |        łby zakropił,~A Brzytewka im szablę w gardzielach utopił.~
20 9 |       najbliższych domu na pomoc im bieży;~Już przeze drzwi
21 11| utrudzenia~Skarżyli się, że król im marszu nie dozwala;~Tak
22 11|         głowy~Od kochanków, żeby im nie mięszać rozmowy.~ ~Ale
23 11|      słuchał ich rozmowy~I podał im nareszcie filiżanki spodek~
24 11|     powaby narodowa szata,~Która im wspominała i młode ich lata,~
25 12|      farby osobliwe,~Tylko głosu im braknie, zresztą gdyby żywe.~ ~
26 12|        włościan wolnemi,~Oddajmy im w dziedzictwo posiadanie
27 12|         Uszlachcić i ogłosić, że im herb nasz dajem,~Pani udzieli
28 1 |         jako dzwon smętarza,~Gdy im prędkiego zgonu życzą straże,~