Ksiega

 1 2 | kropielnicą,~Tam uciszając machał swą placką ze skóry;~Wreszcie,
 2 5 |      urodę~(Bo prawdziwie kochała swą wychowanicę).~Ale znowu
 3 5 |    Musieli po komnatach odmieniać swą odzież,~Nie chcąc wniść
 4 5 |        jeśli Maciej w pomoc da mi swą Rózeczkę,~To my we dwóch,
 5 6 |             Już zaczęły żniwiarki swą piosnkę zwyczajną,~Jak dzień
 6 6 |           Protazy śpieszył włożyć swą woźnieńską odzież.~Przecież
 7 6 |       złączyć się znowu z siostrą swą, Koroną,~I żądają, ażeby
 8 6 |      podejmie się sprawy~I stanie swą osobą na czele wyprawy;~
 9 7 |          kolei Bartek poseł rzecz swą wyprowadzał;~Ten, że często
10 7 |          wyprosił,~Częścią zdobył swą mową krzykliwą i cienką.~"
11 8 |       czasów,~Gdy Branecki karetą swą ruszył do Jassów~I za tą
12 8 |         obrosłe czoło~I palczastą swą pięścią wykręcając wkoło,~
13 9 |     Sierżant u nóg Chrzciciela na swą broń się zwalił.~Chrzciciel
14 9 |     wkłada się na rurę,~Podstawia swą rękojeść, podbija broń w
15 9 |         Chrzciciel, gdy miłą broń swą, swe Kropidło zoczył,~Chwycił
16 9 |        Choć zaraz znalazł w wozie swą miłą Konewkę,~Swój szturmak
17 9 |    słysząc strzały, w ogień jazdę swą prowadził,~Sam na czele,
18 10|      roztwiera ku górze~I ogromną swą trąbą otrębuje burzę.~Aż
19 10|       prostu i śmiało~Opowiedział swą miłość, serce w niej zadrżało,~
20 10|        ramiony.~ ~A Ksiądz zaczął swą dawną z Horeszką zażyłość~
21 10|          mięszał skargi~I żale we swą spowiedź, często rzecz przecinał,~
22 11|        Gdy się tak Rejent bawi ze swą narzeczoną,~Kuchcik stuknął
23 11|           zdobyczą.~Staruszek tak swą sztukę zrobił tajemniczo,~
24 12|           Półkozica,~Drugim niech swą Leliwę nada Pan Soplica.~
25 12|          stanął, jak gdyby chciał swą damę pytać,~Pochyla ku niej
26 12|       pogląda na rywalów z góry~I swą konfederatkę z czaplinymi
27 12|          jego ślady,~On by rad ze swą damą wymknąć się z gromady;~