Ksiega

 1 2 |         Pana.~Słuchaj Pan historyi swej własnej rodzinnej,~Która
 2 2 |           brzuch harbuza,~Który od swej łodygi aż w daleką stronę~
 3 2 |      Policmajster powinność służby swej rozumiał,~Bardzo się nad
 4 3 |        Milczał, wreszcie, zniżając swej rozmowy tony:~"Przepraszam -
 5 3 |       Jacek nie wypuszcza z opieki swej syna~I przysłał mi tu właśnie
 6 3 |             Lubił ciągle wspominać swej młodości czasy,~Wysławiał
 7 4 |            Bernardyn uciekł się do swej tabakiery,~W kolej częstował
 8 4 |           Kłócąc się o zalety, ten swej Sanguszkówki,~A ten - bałabanowskiej
 9 4 |             A ten - bałabanowskiej swej Sagalasówki.~Hrabia też
10 5 |          Sarkając na trzpiotalstwo swej krzykliwej żony;~Owdzie
11 5 |        słania,~Radził mu odejść do swej izby dla spoczynku;~Tadeusz
12 5 |         owad łowić.~ ~Nie mógł jej swej pomocy Tadeusz odmowić;~
13 5 |            haniebnie~Być szpiegiem swej kochanki; nawet jak szkaradnie~
14 5 | Sanguszkówki,~Drugi bałabanowskiej swej Sagalasówki.~ ~"Sędzio sąsiedzie -
15 7 |         lewy bok, zapewne Rózeczki swej macał;~I stąd był nazywany
16 7 |          Bartek Szydełko, dobywszy swej szpadki.~ ~"Wszystkich was -
17 8 |          klasztoru, do cichej celi swej powrócił~I tam umarł przykładnie.
18 8 |      polskie),~Wstrzymał konia i o swej zapomniał wyprawie,~Zwrócił
19 8 |     Szydełko równie czynnie używał swej szpadki,~Kabany i prosięta
20 9 |          zatwierdza ukazy,~Z łaski swej często karę powiększa dwa
21 9 |          dąsa.~Tupa nogami, szpady swej rękojeść kąsa:~"Majorze
22 9 |           Major widzi, Major hańby swej nie zmyje.~Trzeba tego szlachcica
23 11|          strudzony poszedł spać do swej komnaty.~Z nocą wszystko
24 11|     stateczna~I posażna, bo oprócz swej dziedzicznej wioski~Sumką
25 12|          Telimena, roztacza blaski swej urody~I ubior od stóp do
26 12|           Przywodzą na myśl długie swej wędrówki lata~Po lądach,