Ksiega

 1 1 |        rąk jej wypadła~Suknia, a twarz od strachu i dziwu pobladła.~
 2 1 |        strachu i dziwu pobladła.~Twarz podróżnego barwą spłonęła
 3 1 |          rychło znikła,~Ale myśl twarz nadobną odgadywać zwykła;~
 4 1 |        czarniutkie oczęta,~Białą twarz, usta kraśne jak wiśnie
 5 1 |           jego pierś szeroką~I w twarz spójrzała, z której wytryskał
 6 2 | dworzanów;~Starzec wysoki, siwy, twarz miał czerstwą, zdrową,~Marszczkami
 7 2 |         głowę zadumaną skłonił~I twarz zakrył rękami, a gdy ją
 8 2 |    wszystko znaczy,~Poglądając w twarz starca czuł jakieś wzruszenie,~
 9 3 |      piękny pan: słusznej urody,~Twarz miał pociągłą, blade, lecz
10 3 |      znalazł inaczej. Prawda, że twarz ładną,~Kibić miała wysmukłą,
11 3 |       jeszcze niezagasłe gniewy;~Twarz ożywiona wiatru świeżemi
12 3 |          wszystkich oczy~Sędziwa twarz Wojskiego ciągnie i jednoczy:~
13 5 |        Zmieniła więc natychmiast twarz i ton rozmowy,~Powstała
14 5 |     kamieniu, sama jak kamienna;~Twarz schyloną w otwarte utuliła
15 5 |       Błysła zakapturzona, chuda twarz Robaka,~Tadeusz widział
16 8 |        Soplica,~Zadrżał Tadeusz, twarz mu pobladła jak trupia,~
17 8 |          ciemniejszy nieco, jako twarz młodziana~Smagława i już
18 8 |         zło..." Wtem go Hrabia w twarz uderzył płazem.~Padł zgłuszony
19 9 |        się i w ziemię schowawszy twarz gniewną,~Zamknąwszy oczy,
20 9 |   Tadeusz, przypadłszy z boku, w twarz mu trzasnął.~I całus, i
21 9 |         w grzbiet Rosyjanina,~Że twarz jego i skroń wbił w zamek
22 9 |        no zza płotów,~Dostałeś w twarz, jam przecie bić się z tobą
23 10|    niezmiernego słońca~Rozświeci twarz, i znowu, okryty całunem,~
24 10|        dżuma.~Odwracali ode mnie twarz obywatele,~Uciekali ode
25 12|        szyk Bellony gdy zwrócisz twarz piękną,~Złamią się wnet