Ksiega

 1 1 |        powitać.~Dawno domu nie widział, bo w dalekim mieście~Kończył
 2 1 | nadzwyczajnie;~Więc rozwiązane widział swych domysłów tajnie!~Więc
 3 1 |     zmniejsza.~I włos u tamtej widział krótki, jasnozłoty,~A u
 4 1 |   narowu,~Żałował, że go tylko widział idąc z lasu~I że przymiotów
 5 1 |    schwytać;~Wojskiego też nie widział, bo zaraz z wieczerzy~Wszyscy
 6 1 |      obracał ostróżne.~Gdy nie widział we dworze rosyjskich żołnierzy~
 7 2 |  zatrzymał konia.~Pierwszy raz widział zamek z rana i nie wierzył,~
 8 2 |      bardzo Sędziego ucieszył.~Widział sposób rozjęcia krzykliwego
 9 3 |        żem Panny we dworze~Nie widział? Czy niedawno tu? przyjezdna
10 3 |    Amaltei, była to marchewka!~Widział ją w ustach dziecka pożeraną
11 3 |        sobie pogrążeni.~Hrabia widział w nich obraz elizejskich
12 4 |    wskroś jakby rubinowe;~Usta widział ciekawe, roztulone nieco,~
13 4 |   zdumiony, zmieszany,~Nic nie widział, nie dostrzegł niczyjego
14 5 |   głosie;~Tę kibić i tę główkę widział na parkanie,~Ten wdzięczny
15 5 |    chuda twarz Robaka,~Tadeusz widział dobrze, jak mu raz i drugi~
16 5 |   zajazd jest hultajstwem?~Kto widział zajazd robić z chłopstwem
17 6 |   ogromną,~Jakiej człowiek nie widział i dzieje nie pomną;~Obok
18 8 |          Wpadł w rozpacz i nie widział innego sposobu,~Chyba ucieczkę
19 11|          O roku ów! kto ciebie widział w naszym kraju!~Ciebie lud
20 11|        ryków,~Gości innych nie widział oprócz spółleśników -~Teraz
21 11|     nami!"~ ~O wiosno! kto cię widział wtenczas w naszym kraju,~
22 11|    urodzaju!~O wiosno! kto cię widział, jak byłaś kwitnąca~Zbożami
23 12|      rączki córy dygnitarskiej~Widział umozolone w pracy gospodarskiej.~
24 12|       miód i wino piłem,~A com widział i słyszał, w księgi umieściłem.~ ~