Ksiega

 1 1 |           Więc rozwiązane widział swych domysłów tajnie!~Więc było
 2 2 |         głowy schwycił~I krewnego swych panów ukłonem zaszczycił,~
 3 2 |  przechwala,~Zamku Horeszków tyka swych kopców krawędzią,~Szanowany
 4 2 |      Mężczyźni, tak jak weszli, w swych zielonych strojach,~Z talerzami,
 5 3 |       dziećmi paw siedział i piór swych obręcze~Szeroko rozprzestrzenił
 6 3 |           Oddalała się z wolna od swych towarzyszy~I szła lasem
 7 4 |       Żydzi go naśladują dotąd we swych szkołach,~A szkoł rysunek
 8 5 |  wspólnych niechęci,~Świeżą hańbę swych chartów mieli na pamięci.~
 9 5 |          Patrząc na Telimenę i na swych rywalów.~ ~Do Tadeusza siedzi
10 5 |           kaptura!~Wstydzicie się swych pudeł! Niech was wstyd nie
11 5 |   Dziedzic Horeszków gościem śród swych własnych progów,~Biesiadnikiem
12 5 |           Biesiadnikiem Sopliców, swych odwiecznych wrogów!~A przy
13 6 |          się go pozbyć, klijentów swych fukał~I najczęściej wypychał
14 7 |          Nazwany był Prusakiem od swych spółrodaków~Przez żart,
15 7 |      podeszły w lata,~W podróżach swych dalekich wiele zwiedził
16 7 |    brząknął:~ ~"Preopinanci moi w swych głosach wymownych~Dotknęli
17 7 |       Kogoż on komisarzem słał do swych dóbr pińskich?~Dobrzyńskiego!
18 8 |         swojej Libiji i śpisie,~O swych królach murzyńskich i o
19 8 |          w rowu ciemnotę~Unosi na swych falach księżyca pozłotę;~
20 9 |     szpadę~I ostrzem jej kierował swych drabów gromadę,~Szepcąc: "
21 9 | Zrejterować się i wpaść we środek swych szyków.~ ~Znowu Dobrzyńscy
22 10|          Wkrótce jako zwycięskich swych zbawców zobaczy.~Sędzia
23 10|         Robak wyraz bystrych oczu swych złagodził,~Długo niemi po
24 11|        dotykając głowy,~Pozdrowił swych dowódców przez ukłon wojskowy.~