Ksiega

 1 1 |      czamarce krakowskiej, z oczyma~Podniesionymi w niebo, miecz
 2 1 |    krzaki fijołkowe skłonił,~Oczyma ciekawymi po drożynach gonił~
 3 1 |     rumieniec,~Ilekroć z jej oczyma spotkał się młodzieniec:~
 4 2 |       Stanął obok Sędziego i oczyma śledził.~Dawno już nie był
 5 2 |       Zdawało się, że liczył oczyma kamienie.~Poznał go zaraz,
 6 2 |     jednej nodze, z czujnemi oczyma,~I, by nie zasnąć, kamień
 7 3 |     przyrósł do ziemi,~Tylko oczyma kręci na dół spuszczonemi;~
 8 4 |      go; zawiesiła kitkę nad oczyma,~Jak pióro nad szyszakiem
 9 4 |   nabrzmiałem, promiennem,~Z oczyma wzniesionemi, stał jakby
10 5 |     Telimena uważa znawczyni oczyma,~Musztruje siostrzenicę,
11 5 |  kielich wina:~ ~"Nadaremnie oczyma szukam Bernardyna;~Chciałbym
12 5 |      Wskazują palcem, drudzy oczyma tam biegli,~Aż wreszcie
13 5 |      Wstrzymując napastników oczyma i ławą,~Aż razem z Hrabią
14 7 |    Co do władzy więc - kiedy oczyma przebiegam~Dzieje całej
15 8 |      obiega ziemię błyskawic oczyma,~Znacząc te miejsca, gdzie
16 9 |      Gifrejtera ruch śledząc oczyma,~Sam słania się na nogach,
17 10|     ma nieboga~Stawała przed oczyma; i tak z łaski Boga~Dotąd
18 10| Telimena, smutnemi rzuciwszy oczyma:~"Niestety - rzekła - widzę,
19 10| postać kochana~Stoi mi przed oczyma jakby malowana!~Piłem, nie
20 12|    gałki, szlachta je pożera oczyma.~Właśnie wytrząsł ostatnią;
21 12| kobeźnik kłania się i żebrze oczyma;~Jeżeli ich odprawię, biedni
22 12|      z przymrużonemi na poły oczyma~Milczy i nieruchome drążki
23 12|    upornie;~On krok zwalnia, oczyma jej spójrzenie śledzi~I