Ksiega

 1 5 |     lepszy Scyzoryczek;~A jeśli Maciej w pomoc da mi swą Rózeczkę,~
 2 6 |   Siedemdziesiąt dwa lat liczył Maciej, starzec dziarski,~Niskiego
 3 6 | Targowicy przyjął uczestnictwo,~Maciej opuścił znowu królewskie
 4 6 |       na próżno byś macał:~Może Maciej zbyt wojnę lubił; zwyciężony~
 5 6 |     Niech Pociej Macieja,~A nie Maciej Pocieja ma za dobrodzieja".~
 6 6 |          a słońce dzierżgało.~ ~Maciej ogrzał się słońcem, zakończył
 7 7 |         wszyscy Macieja wyroku.~Maciej głowy nie ruszył ani podniósł
 8 7 | słuchają w milczeniu głębokiem.~Maciej oczekiwanie powszechne omylił,~
 9 7 |  szczekać? zwlekać? - ~przerwał Maciej drugi,~Ochrzczony Kropicielem
10 7 |        szabli cienkiej, tudzież Maciej, zwan Konewka,~Od sztućca,
11 7 |    znowu głowę z wolna podniósł Maciej stary~I zaczęły cokolwiek
12 7 |      czy mińskie? -~Rzekł stary Maciej - owoż i rządy babińskie!~
13 7 |  sprzeczka?~Jest marszałek nasz Maciej, a laska Rózeczka".~"Niech
14 7 |  basetlę, dwie skrzypiec,~A pan Maciej Dobrodziej lubi stary lipiec~
15 9 |      jednej strony,~A z drugiej Maciej; szlachta ostyga w zapale,~
16 10|  uciekać, Panowie,~A mianowicie Maciej, co się Chrzciciel zowie,~
17 12|      Ciżba tłoczy się w salę, a Maciej na czele.~Sędzia gościa
18 12|       rębacz Kościuszkowski,~Ów Maciej, zwany Rózga! Znam ciebie
19 12|         tak rękę układał?~Chyba Maciej Dobrzyński! A to, Jenerale,~
20 12|       nadzieje!"~ ~"Ha! - rzekł Maciej - słyszałem, widzę, co się
21 12|         Wszystko to jest..." Tu Maciej chleb umoczył w supie~I
22 12|    Maćka i zadrżał z bojaźni.~ ~Maciej dotąd z Rejentem żył w wielkiej
23 12|      zapinać guziki,~Myśląc, że Maciej wzrokiem suknie z niego