Ksiega

 1 2 |         tyla łoskotu,~Widząc dwóch ludzi w progu broniących odwrotu,~
 2 3 |    zajęczym lub wilczym języku,~Od ludzi nie ochrzczone; a jest ich
 3 3 |            Przecież są w estymie~U ludzi, bo szanujem w nich ród,
 4 4 |           w dobrym domie,~Dwunastu ludzi mogło wieczerzać za stołem?~
 5 4 |            popłaca,~Jedna miłość u ludzi, wsławia i wzbogaca:~Jankiel
 6 4 |         sobą w zgodzie~I nawracają ludzi w francuskim narodzie,~Który
 7 4 |     niedźwiedź, odstraszony psów i ludzi tłuszczą,~Zwrócił się nazad
 8 4 |    kamienie~Rwał, waląc w psów i w ludzi; aż wyłamał drzewo,~Kręcąc
 9 5 |            że kto rośnie na widoku ludzi,~Choć piękny, choć rozumny,
10 6 |            i w takt kują w młotki.~Ludzi we mgle nie widać, tylko
11 6 |            Ach, gdyby jakie tysiąc ludzi,~Gdyby choć pięćset z tyłu
12 6 |           dość w Dobrzynie~Starych ludzi roztropnych, którzy po łacinie~
13 8 |            ponura,~Kiedy nad głowy ludzi przyleciawszy chmura~Stanie
14 8 |          gdzie szyby okien, twarze ludzi świecą;~Niżej zaś - niedoperzów
15 9 |            i wniście kilkudziesiąt ludzi,~Którzy wpadli na szlachtę,
16 9 |           Patrzy, widzi przy oknie ludzi uzbrojonych,~W czarnych,
17 10|           Byłbym najszczęśliwszy z ludzi,~Gdyby mi Zosia była dzisiaj
18 11|       Stróża,~Który nocną modlitwą ludzi przytrzymany~Spóźnił się,
19 11|          po różnych stronach ducha ludzi badać,~Towarzystwa tajemne
20 12| Nieprzyzwoitej dla tak znakomitych ludzi!~Sędzio! i Sędzia mówił,
21 12|      czasem tęskniłam do zabaw, do ludzi,~To z dzieciństwa; wiem
22 Ob|           Rząd rosyjski nie uznaje ludzi wolnych - prócz szlachty.
23 1 |           nie widzą -~Nie dziw, że ludzi, świat, sobie ohydzą,~Że