Ksiega

 1 1 |        Sędzia spał. Więc Woźny cicho wszedł do sieni,~Siadł przy
 2 2 |      tak cudnym widokiem,~Stał cicho. Słysząc tętent towarzyszów
 3 2 |      do bicia gotową,~Siedział cicho i tylko Bernardyna trwożył,~
 4 2 |      pasem~Zatknąwszy, wyszedł cicho z pokoju. ~ ~Tymczasem~Podkomorzy
 5 3 |      trawie,~Skacząc jak żaba, cicho, przyczołgał się blisko,~
 6 3 |       okręt i wspaniale płynie~Cicho, z wolna, po niebios błękitnej
 7 4 |  drzewo rodzime dryjada.~Znowu cicho. ~ ~Wtem gałąź wstrząsła
 8 4 |       wpadły w otchłań lasu.~ ~Cicho - próżno myśliwi natężają
 9 4 |        Podniósł ku niebu oczy, cicho pacierz zmówił~I pobiegł
10 5 |   pomiędzy filary~Wysunęła się cicho postać na kształt mary.~
11 5 |      Wać nas ugaszczasz;~Siedź cicho, jakeś siedział; jeśli siwej
12 5 |        sercu trwogę.~ ~Wojski, cicho siedzący z przymrużonem
13 6 |      bawić się ni grać, siedzą cicho w kątkach,~Mężczyźni palą
14 6 |    kańczuka~Lub pięści, siedzi cicho, aż się pan wyfuka.~I nawet
15 6 |          Woźny patrzy, czuwa -~Cicho wszędzie - w konopie z wolna
16 6 |        płynie;~Wzniósł głowę - cicho wszędzie - do okien się
17 6 |          do okien się skrada -~Cicho wszędzie - przez okna głąb
18 7 |       a w takt kiwał głową:~ ~"Cicho! skądże ta cała nowina pochodzi?~
19 7 | monarchami;~A nam czy siedzieć cicho? Gdy wielki wielkiego~Będzie
20 8 |       zadzwonił;~Otworzono mu; cicho wszedł, nisko się skłonił:~"
21 8 |        go rozbierał.~ ~Tadeusz cicho wyszedł, opuściwszy głowę;~
22 8 |   miesięczny,~I przystąpiwszy, cicho jęknęła: "Niewdzięczny!~
23 10|     Litwy.~ ~Jacek, słuchając, cicho odmówił modlitwy,~Przycisnąwszy