Ksiega

 1 1 |       pewny i żądał.~I Tadeusz wzrok stryja ku drzwiom odprowadzał,~
 2 1 |       Sędzia, z boku rzuciwszy wzrok na Tadeusza~I poprawiwszy
 3 1 |     Skinął na Tadeusza, rzucił wzrok surowy,~Znać było, że przychodził
 4 1 |       cnoty i zalety~Ściągnęły wzrok sąsiadki, uważnej kobiety.~
 5 1 |   kieliszek,~Utopił w Tadeusza wzrok jak bazyliszek.~Asesor mniej
 6 2 |         Gerwazy w milczeniu~Tu wzrok na ścianie wstrzymał, ówdzie
 7 3 |       zamęściu? -~Rzekł Sędzia wzrok podnosząc. - Jeśli Tadeuszka~
 8 3 |   niknie!"~Tu obróciwszy czuły wzrok ku Telimenie:~"Cóż zostaje?" -
 9 4 |    pyta;~Jako w twarzy lekarza wzrok przyjacioł czyta~Wyrok życia
10 5 |    radę zwierciadła;~Po chwili wzrok spuściła, westchnęła i siadła.~ ~
11 5 |     wzroku promieniem:~Już ten wzrok, jako księżyc światły, a
12 5 | komnaty wspomnienie~Mimowolnie wzrok podniosł: a te łby jelenie,~
13 5 |    czyscowych duszach.~ ~Znowu wzrok mu skleił się, zadzwoniło
14 8 |   Chociaż wieczorem słaby miał wzrok Wojski stary~I nie mógł
15 8 |       w zielonawe tonie~Łakomy wzrok utopił i błotniste wonie~
16 10|       Wzruszył się i rzuciwszy wzrok ku Telimenie:~"Ileż - rzekł -
17 10|     mówić, w Klucznika oblicze~Wzrok utkwił i milczenie chował
18 10|  dostać;~Ale Ewa, zważając mój wzrok i mą postać,~Zgadywała,
19 10|     piękny gołąbek, łagodny,~I wzrok miała uprzejmy taki! tak
20 10|        I wąs pokręcał dumnie i wzrok dumny miotał,~I zdało mi
21 12|      wielkiej przyjaźni.~Teraz wzrok nań obrócił tak ostry i
22 1 |       katuszy,~Że kiedy zwróci wzrok ku jego męce,~Nawet Odwaga