Ksiega

 1 1 |      Wtem ujrzała młodzieńca i z rąk jej wypadła~Suknia, a twarz
 2 1 |      wiedzieć, skąd są, z jakich rąk i krajów,~Tak nie chcą znać
 3 1 |         zadrżał Asesor, puścił z rąk kieliszek,~Utopił w Tadeusza
 4 2 |     Sędzia; on zwierza obaczył~I rąk skinieniem swoje rozkazy
 5 3 |   pończoszką, chustką, białością rąk, lica,~Wydawała się z dala
 6 3 |  dworskiej żałobie,~Nie śmiejący rąk podnieść ani głowy skrzywić,~
 7 4 |    dotknąć nie ośmielił,~On mi z rąk flintę wyrwał, wycelił,
 8 6 | wróciwszy do domu, żył z własnej rąk pracy,~Sprawując ule dla
 9 7 |   jeszcze chce ostatki wydrzeć z rąk dziedzica?~Któż to? Mamże
10 9 |        tykają wąsami~I czworgiem rąk wokoło wiją jak skrzydłami;~
11 9 |          Proporszczyk szponton z rąk upuszcza,~Słania się; wpada
12 9 |         silnych Moskali~I czworo rąk zarazem we włos mu wplątali;~
13 9 |         czapkę, z kolan wziął do rąk Konewkę,~Zmacał sztenflem
14 10|       Jak gdyby tajemnicę całą z rąk wytrząsnął.~ ~Ten ciemny
15 10|           jedź, a weź pieniądze; rąk tam dosyć mamy,~Ale grosza
16 10|         a wąsy najeżał;~Rapier z rąk upuszczony przy ziemi zatrzymał~
17 10|        Ewa, gdy brała obrączkę~Z rąk Wojewody, mdlała, że wpadła
18 12|          z podniesionych powiek,~Rąk niespokojnych, widać - mówca;
19 12|          rapier na probę szedł z rąk do rąk ciągiem.~ ~Lecz jenerał
20 12|          na probę szedł z rąk do rąk ciągiem.~ ~Lecz jenerał
21 12|     zwrócił,~Zakrył rękami, spod rąk łez potok się rzucił:~"Jenerale! -
22 Ob|        Rejtan wyrywa książęciu z rąk strzelbę, swoją ciska o