Ksiega

 1 1 |          brylant, niby zakryty od oczu,~Świecił się jako gwiazda
 2 1 |        Usnęli wszyscy. Sędzia sam oczu nie zmruża:~Jako wódz gospodarstwa
 3 2 |         że o kurów pianiu~Jeszcze oczu nie zmrużył, a na swym posłaniu~
 4 2 |  przeznaczenie,~Ze strachu od ich oczu nie mógł zwrócić oka~I pod
 5 2 |          bob obraca na nią tysiąc oczu;~Owdzie podnosi złotą kitę
 6 3 |   Obrysowane wkoło kręgiem pawich oczu~Jak wiankiem gwiazd, świeciły
 7 3 | Przeświecało coś na wskróś, jakby oczu dwoje.~ ~Samotny Hrabia
 8 4 |          trwogi,~Zniknęli nagle z oczu jako leśne bogi.~ ~W Soplicowie
 9 4 |          błyszczało dwoje jasnych oczu,~Szeroko otworzonych, jak
10 4 |         wstydu nie śmieją wznieść oczu,~I zamiast iść do panów,
11 5 |          ludzie? Można im zejść z oczu,~W inne strony wyjechać,
12 5 |        tulipanów wodnych;~Tysiące oczu jak gwiazd błyskają ku Zosi.~ ~
13 5 |        Wszystkie jej ruchy, rzuty oczu jej uważa,~Słowa jej podsłuchiwa
14 5 |        pomieszana~Bawi gości, a z oczu nie spuszcza młodziana.~
15 5 |        wolna ustępował,~Zniknął z oczu, szukano, gdzie się pod
16 5 |       ręki, że silnie uderzy,~A z oczu łacno zgadnąć, że w Hrabiego
17 6 |        Jeszcześ - rzekł Robak - z oczu moich nie wyczytał?~Jeszcze
18 8 |         złoci,~Aż nagle zniknie z oczu we mchu lub paproci:~Tak
19 8 |        wiatr zdmuchnął,~Zniknął z oczu; słyszano, jak w kapustę
20 10|  spozierał~I odwróconą ręką łzy z oczu ocierał.~"Bracie - kończył -
21 10|          Tak Robak wyraz bystrych oczu swych złagodził,~Długo niemi
22 11|          domu, wodze i żołnierze;~Oczu tylko Wojskiego sen słodki