Ksiega

 1 1 |      drudzy i wróciwszy w domu ziemię orzę,~Gdy inni, więcej godni
 2 1 |       Przynosił kości stare na ziemię ojczystą,~Której już bronić
 3 1 | policzę;~Opuszczali rodziców i ziemię kochaną,~I dobra, które
 4 3 |     Mów! własna-li cię wola na ziemię sprowadza,~Obca-li więzi
 5 3 | Wysławiał wszystko w Polszcze: ziemię, niebo, lasy..."~ ~"I miał
 6 4 |      Patrzą Wojskiego: ukląkł, ziemię uchem pyta;~Jako w twarzy
 7 4 |     Hrabiego, zbił go z nóg na ziemię.~Jeszcze ryczał, chciał
 8 4 |        że ich nie rusza, tylko ziemię trąca~Po wierzchu, jak jaskółka
 9 5 |        wołał Klucznik - wieś i ziemie~Zabieraj Pan!" To mówiąc
10 6 |     wstało, tędy ma zstąpić na ziemię,~Lecz idzie niewesoło i
11 6 |      barwy i kwiaty - tak dziś ziemię całą~Wiatr tumanami osnuł,
12 8 |       zatrzyma,~Milczy, obiega ziemię błyskawic oczyma,~Znacząc
13 8 |       Wyszedł z boru i niebo i ziemię oświecił.~One teraz, z pomroku
14 8 |      kolei wszystkie planety i ziemie,~Nim w przepaściach powietrza
15 8 |     często postrzegano, że psy ziemię ryły~I jak gdyby śmierć
16 9 |      zgrozy~Przewrócił się i w ziemię schowawszy twarz gniewną,~
17 10|      domu ucieka.~Buhaj racicą ziemię kopie, orze rogiem~I całą
18 10|        palił,~Tyś mię rzucił o ziemię, tak nas dwóch ocalił.~Jeśli
19 12|     nie skryjesz ze wstydu pod ziemię oblicza?~Takeś twojej tak
20 Ob|        strzelbę, swoją ciska o ziemię, a ująwszy oszczep i podając