Ksiega

 1 1 |         lecz już jej nie było.~Wyszedł zmieszany i czuł, że serce
 2 1 |     Hrabia, sąsiad bliski, gdy wyszedł z opieki,~Panicz bogaty,
 3 2 |     poranek.~Pan Stolnik wesoł wyszedł ze strzelbą na ganek~I skoro
 4 2 |      ręce za pasem~Zatknąwszy, wyszedł cicho z pokoju. ~ ~Tymczasem~
 5 3 |   zwrotów~Rad był przecież, że wyszedł w końcu na gościniec,~Który
 6 3 |   zwierz z m a t e c z n i k a~Wyszedł, że w Zaniemeńską Puszczę
 7 4 |      jak z rzymskiej wilczycy,~Wyszedł Kiejstut i Olgierd, i Olgierdowicy,~
 8 4 |     Żaden bernardyn głodny nie wyszedł z Pucewicz".~Tak cała szlachta
 9 5 |     Gdy nagle z drugiej strony wyszedł jak spod ziemi,~Podniosłszy
10 6 |    chmury.~ ~Woźny już dawniej wyszedł ku domowi Hrabi.~Jak lis
11 7 |   wstał z ławy i wolnemi kroki~Wyszedł na środek izby, i podparł
12 7 | drzwiom się napierać;~Klucznik wyszedł, a za nim tłum przeze drzwi
13 8 |    srebrną pochodnię zaniecił,~Wyszedł z boru i niebo i ziemię
14 8 |     rozbierał.~ ~Tadeusz cicho wyszedł, opuściwszy głowę;~Rozbierał
15 9 |      to Ryków szpadę podniósł, wyszedł śmiało,~Kazał ognia zaprzestać,
16 9 |      Wkrótce ucichło wszystko; wyszedł sam Gerwazy~Z mieczem krwawym. ~ ~
17 9 |    głęboko, leżał jak nieżywy;~Wyszedł wreszcie, ujrzawszy, że
18 10| zaklęty.~ ~Po zawarciu układów wyszedł z izby Ryków,~A Robak kazał
19 11|        było po mszy i kazaniu,~Wyszedł przewodniczący całemu zebraniu~
20 12|       po lasach,~Teraz dopiero wyszedł; w tych wojennych czasach~