Ksiega

 1 1 |       świerzop, gryka jak śnieg biała,~Gdzie panieńskim rumieńcem
 2 1 |         rzuciły.~Tuż i sukienka biała, świeżo z kołka zdjęta~Do
 3 1 |       pogodę~Lilia jeziór skroń białą wznosząca nad wodę.~ ~Dano
 4 1 |       miała czarniutkie oczęta,~Białą twarz, usta kraśne jak wiśnie
 5 2 |         Jej różowa wstążeczka i biała sukienka.~Widać na grzędach,
 6 3 |         i barwy powabem:~Brzoza biała, kochanka, z małżonkiem
 7 3 |    klucz znaczy,~Lecz mu to owa biała kartka wytłumaczy.~ ~Dzwon
 8 5 |       ptastwem się wznosi,~Sama biała i w długą bieliznę ubrana,~
 9 5 | skrzydła i głowy~Ręką jak perły białą gęsty grad perłowy~Krup
10 5 |      całe ubranie gotowe.~Zosia białą sukienkę wrzuciła przez
11 5 |     głowę,~Chusteczkę batystową białą w ręku zwija~I tak cała
12 5 |        zwija~I tak cała wygląda biała jak lilija.~ ~Poprawiwszy
13 8 |       dowodzi tylko śmiałe oko,~Biała broń śmiałą rękę; i zaczął
14 8 |         konopiach ciemnych jego biała~Konfederatka niby gołąb
15 9 |     zaprzestać, machnął chustką białą.~Pyta się Tadeusza, jaką
16 11|      Przez fale; z boku chmurka biała, sama jedna,~Podlatuje i
17 11|        brylantową;~Konfederatka biała, a na niej pęk gruby~Drogich
18 11|          Aż z kłębów dymu, niby biała gołębica,~Mignęła świecąca
19 11|        ducha,~A charty mu sierć białą targają spod brzucha.~ ~
20 11|         Spodniczkę miała długą, białą; suknię krótką~Z zielonego