Ksiega

 1 1 |    mawiać pan Sędzia, a Sędziego wola~Była ekonomowi poczciwemu
 2 1 |          strony: "Uciszcie się!" woła.~Marząc i kończąc pacierz
 3 3 |    widzeniem!~Mów! własna-li cię wola na ziemię sprowadza,~Obca-li
 4 4 |        Jak dziecko, gdy schowane woła, by go szukać.~Bliżej siedzi
 5 4 |      niedźwiedziem; a pan Wojski woła:~<<Stój na miejscu!>> Jak
 6 5 |     odbytej, stanowczej naradzie~Woła przez okno Zosię bawiącą
 7 7 |       umierać, ten księdza niech woła, i kwita!~Ja chcę żyć, bić!
 8 7 |     Zapraszamy!"~A obca szlachta woła w głos: "Nie pozwalamy!"~
 9 9 |    gitarą Ryków: "Bunt! bunt!" - woła,~Wpada na Tadeusza; lecz
10 9 |          tam staje, na żołnierzy woła,~Ażeby zaprzestali bitwę
11 9 |      Polaków rozróżnić nie umie,~Woła: "Stroj się!" (co znaczy:
12 9 |      wyciąga, broni szuka, broni woła,~Tymczasem grzmi pięściami,
13 9 |    zachęcał, przywodził.~I teraz woła, aby do niego się łączyć,~
14 9 |        dwór spalić każę!"~"Pal - woła Sędzia - ja cię w tym ogniu
15 9 |          kąsa:~"Majorze Płucie - woła - co to z tego będzie?~Wkrótce
16 10|   przeszkadza.~Zosia także się z wolą opiekunów zgadza.~Jeśli
17 11|          ja się zawsze zgadzam z wolą Nieba~I z wolą starszych".
18 11|         zgadzam z wolą Nieba~I z wolą starszych". Potem, spuściwszy
19 11| Pośpiesza za nim Rejent i Kusego woła.~Wojski obu z chartami przy