Ksiega

 1 1 |      Więc Sędzia jego puchar i swój kielich nalał~I dalej mówił: ~ ~"
 2 1 |        małą wieś, a potem cały swój majątek.~ ~Te wszystkie
 3 1 |    dział zbrojny,~Wprzągłszy w swój rydwan orły złote obok srebrnych,~
 4 2 |        tylko nasunął i pacierz swój kończył;~Więc Tadeusz odjechał
 5 2 | czwałem do nich pędził;~Surdut swój angielskiego kroju, biały,
 6 2 |    małym palcem ruszy~Scyzoryk swój, wiszący dotychczas na ścianie,~
 7 2 |       się do winy i tem grzech swój zgładził.~Łowczy udobruchany
 8 3 |    schyla się ku nim, gdy błąd swój obaczy,~Zagniewany, grzyb
 9 3 |    rzuciła na trawnik~Z ramion swój szal powiewny, czerwony
10 3 |       włożywszy pięć wieków na swój kark garbaty,~Wspiera się,
11 4 | śmiercią naturalną.~Mają też i swój smętarz, kędy bliscy śmierci,~
12 4 |    chwycił na taśmie przypięty~Swój róg bawoli, długi, cętkowany,
13 5 | spodziewał~Podkomorzy; właśnie swój kieliszek nalewał,~Gdy zuchwalstwem
14 6 |       Z Dobrzyńskiej Ziemi ród swój starożytny wiedli.~A choć
15 9 |        wozie swą miłą Konewkę,~Swój szturmak faworytny i z nim
16 10|         Sam dobrowolnie ślubny swój zrywając wieniec~I biegąc
17 11|       głowy,~Ryczało albo żuło swój pokarm zimowy.~ ~I wieśniacy
18 11|       i trawy rozdziela,~Drugą swój sierp błyszczący poprawia
19 11|  Rejent, szczując kota, zgubił swój pierścionek~Ślubny, szuka