Ksiega

 1 2 |     dworu,~Gdy z drugiej strony strzelcy wyjeżdżali z boru;~Hrabia
 2 2 |   natężył ucho,~Zawsze dumał, a strzelcy zawsze nieruchomie~Za nim
 3 2 |     znawcy myślistwa i najlepsi strzelcy,~Siedzieli przeciw sobie
 4 2 |     nagłym wybuchem hałasu.~Jak strzelcy gdy na lisa zaciągną do
 5 3 |       kaplicy~Stawią się bracia strzelcy, wiara obławnicy".~ ~Rzekł
 6 4 |    znane tajniki~W języku swoim strzelcy zowią: m a t e c z n i k
 7 4 |         jak pod morzem nurki,~A strzelcy obróciwszy do lasu dwórurki,~
 8 4 |       zgonu miłej im osoby,~Tak strzelcy, ufni w sztuki Wojskiego
 9 4 |  częściej jęk psiego konania.~ ~Strzelcy stali i każdy ze strzelbą
10 4 |     Grzmiały ze środka puszczy; strzelcy - ci w las śpieszą,~Tamci
11 4 |  żałości, krzyczy, że chybiono.~Strzelcy i obławnicy poszli jedną
12 4 |       Ku polom, skąd już zeszły strzelcy rozstawione,~Gdzie tylko
13 4 |    aromatem.~ ~Bigos już gotów. Strzelcy z trzykrotnym wiwatem,~Zbrojni
14 4 |     kota postrzegły,~Wprzód nim strzelcy poszczuli, już za nim pobiegły.~
15 5 |         słucha nauk opiekunki - Strzelcy wracają - Wielkie zadziwienie
16 5 |     ponurość na resztę rozlewa.~Strzelcy dawniej milczeli, druga
17 5 | pogładził czoło i brwi zmrużył;~Strzelcy zaczęli szemrać, każdy coś
18 6 | nozdrzom tuli,~Pyta wiatru, czy strzelcy jadła nie zatruli:~Protazy
19 Ob|         się drobna kula. Dobrzy strzelcy z takich fuzji ptaka w lot