Ksiega

 1 1 |      z oczyma~Podniesionymi w niebo, miecz oburącz trzyma;~Takim
 2 2 |     Czyli jak prorok patrzy w niebo, gdzie w obłoku~Wiele jest
 3 2 |   szarakiem,~Nagle stawał i w niebo poglądał żałośnie~Jak kot,
 4 3 |     bokiem,~Aby tym łacniej w niebo mógł celować okiem,~Dostrzeże
 5 3 |  wszystko w Polszcze: ziemię, niebo, lasy..."~ ~"I miał rozum! -
 6 3 |       z zapałem. -~Te Państwa niebo włoskie, jak o niem słyszałem,~
 7 4 |   Drzewa moje ojczyste! jeśli Niebo zdarzy,~Bym wrócił was oglądać,
 8 8 |       cichą postawą~Pogląda w niebo, które zdawało się zniżać,~
 9 8 |    zaniecił,~Wyszedł z boru i niebo i ziemię oświecił.~One teraz,
10 8 |       małżonkowie~Szczęśliwi: niebo w czyste objęło ramiona~
11 10|      nieruchome~I poglądają w niebo najeżywszy słomę.~I zielone
12 10|      okryty całunem,~Uciekł w niebo i drzwi chmur zatrzasnął
13 10| święconą gromnicę,~Podniosł w niebo zatlone nadzieją źrenice~
14 10|     już noc schodziła i przez niebo mleczne,~Różowe, biegą pierwsze
15 11|       broń; kobiety wznoszą w niebo ręce;~Wszyscy, pewni zwycięstwa,
16 11|      prześliczna, czas ranny,~Niebo czyste, wokoło ziemi obciągnięte,~
17 11|     na dnie~Niebios zgasły, i niebo środkiem czoła bladnie,~
18 12|       Mistrz zawsze patrzył w niebo, czekając natchnienia.~Spójrzał
19 12| między ludem~Śpiewaki, ciebie niebo obwieściło cudem.~Żyj i