Ksiega

 1 1 |       to rzecz zakonna, to są nasze sprawy~Bernardyńskie; cóż
 2 1 |    nie decyduję~I posiedzenie nasze na jutro solwuję,~I dalszych
 3 2 |  mówiłem wczora,~Że polowanie nasze udać się nie może:~Jeszcze
 4 2 |   nadzieje,~Która ma wsławiać nasze ostępy i knieje,~Która,
 5 2 | Takich mężów widziały niegdyś nasze lasy!~Jeśli do sporu przyszło,
 6 4 |      taniec parami?~ ~Pomniki nasze! ileż co rok was pożera~
 7 4 | dawnym zwyczajem~Na pojedynek nasze pozwolenie dajem.~ ~Pamiętam,
 8 4 |        Miasto Gdańsk! niegdyś nasze, będzie znowu nasze!"~I
 9 4 |   niegdyś nasze, będzie znowu nasze!"~I lał srebrzysty likwor
10 5 |   Klucznik - i wieś, oboje to nasze".~"Stryja, synowca - wołał
11 6 |   Nasz Józef, nasz Dąbrowski, nasze orły białe!~Już są w drodze,
12 6 |    Ciągniemy! Napoleon widząc nasze lance~Pyta: <<Co to za wojsko?>>
13 9 |        jutro gnijem,~To tylko nasze, co dziś zjemy i wypijem!~
14 10|   serce.~Niech we krwi wrogów nasze utoną urazy,~Nie będziem
15 10|      mnie zrekuzował,~Bo znał nasze uczucia; gdyby nie przyjmował~
16 10|       Ach, gdyby ona była jak nasze szlachcianki,~Silna i zdrowa!
17 11|       potem w Hiszpaniji, gdy nasze ułany~Zdobyły Samosiery
18 11| bracie Protazeńku! że to oczy nasze~Widzą! że znowu do nas ci
19 1 |    swobodę obwieści,~Gdy orły nasze lotem błyskawicy~Spadną