Ksiega

 1 2 |      Upiera się; przewidział, że mię znudzić może.~Dłużej też
 2 2 |         powieść, Gerwazy, zajęła mię mocno.~Szkoda, żeś mię nie
 3 2 |    zajęła mię mocno.~Szkoda, żeś mię nie przywiódł tu w godzinę
 4 4 |          Zażył, kichnął, dwakroć mię po ramieniu klasnął:~<<Księże
 5 5 |       gazety,~Palcami wskazywały mię wszystkie kobiety.~Nawet
 6 6 |     trzeba tę rzecz zatrzeć.~Już mię znudziło wreszcie na tyle
 7 7 |   czterem dobre chrzciny,~Którzy mię po pjanemu chcieli w Preglu
 8 10|      naszej smutnej zwady,~Która mię przymusiła dostać na was
 9 10|     Rębajło - rzekł Ksiądz - już mię nie zatrwożą~Gniewy ludzkie,
10 10|         się tak rozrzewniał,~Gdy mię tak ściskał i o przyjaźni
11 10| wściekłość najmniejsza wprawiała mię sprzeczka,~Ja wtenczas,
12 10|           Jadę pod bramę, szatan mię tam wabił.~Patrz, jak on
13 10|        Na widok ich klęski~Złość mię znowu porwała. - Ten Stolnik
14 10|        Moskal do mnie palił,~Tyś mię rzucił o ziemię, tak nas
15 10|       Żyd, choć się pokłonił,~To mię z boku szyderskim przebijał
16 10|        durum - a Pan Bóg wybawił mię cudem~I pozwolił umierać
17 11|        do Wilna jeździła,~Wzięła mię tam na zimę, alem ja tęskniła~
18 12|          Lecz biada rywalowi, co mię tak znieważa!~Po moim chyba
19 12|      szepnęła - Rejent nie wziął mię za żonę;~Jeżeli Pan przeszkadzasz,