Ksiega

 1 1 | wymowni~Zrobili wynalazek: iż ludzie są rowni.~Choć o tem dawno
 2 2 |    Rozmawiali przyjaźnie, jak ludzie honoru~Idąc na rozstrzygnienie
 3 2 |       lokaj, hajducy czterej, ludzie śmiali;~Więc za strzelby,
 4 3 |    mało ruchomi,~Owi milczący ludzie - są nasi znajomi?~Sędziowscy
 5 3 |     obrzęd grzybobrania.~Jako ludzie rozsądni, umieją miarkować~
 6 3 |       synowca~Wysłać pomiędzy ludzie, prosto jak wędrowca,~Jak
 7 4 |    mówił dalej:~ ~"Oj, wielcy ludzie od tej tabaki kichali!~Czy
 8 4 |        Ja myśliłem, że wielcy ludzie chodzą w złocie,~Bo u Moskalów
 9 4 |     na poły,~Tak głębokie, że ludzie dna ich nie dośledzą~(Wielkie
10 4 |      żyło dwóch sąsiadów,~Oba ludzie uczciwi, szlachta z prapradziadów,~
11 4 |  stają na mecie.~Oba szanowni ludzie; co ich szlachta godzą,~
12 5 |     pan! zmienni w gustach są ludzie majętni!~Hrabia blondyn!
13 5 |     miała.~ ~Lecz co powiedzą ludzie? Można im zejść z oczu,~
14 6 |    zbyt tęgi,~Wszakże bierali ludzie i ode mnie cięgi;~Wie świat,
15 8 | zawiesił na niebie:~Z nich to ludzie wag i szal wzór wzięli dla
16 8 |       można tak otwarcie? cóż ludzie powiedzą?~Wszak to nieprzyzwoicie,
17 10|   Państwo Lachy, lubię,~Że wy ludzie weseli, dobrzy do wypitki,~
18 10|    dobrzy do wypitki,~I także ludzie śmiali, dobrzy do wybitki.~
19 11|    instynktową mocą.~ ~Konie, ludzie, armaty, orły dniem i nocą~