Ksiega

 1 1 |     Sędzia wie, że oko pańskie konia tuczy.~ ~Wojski z woźnym
 2 1 |  wracając,~Trafia się, że spod konia mknie się biedak zając;~
 3 2 |       ujrzał zamek i zatrzymał konia.~Pierwszy raz widział zamek
 4 2 |       Pan tylko raczy~Zsiąść z konia, pódźmy w zamek, niech no
 5 2 |        zawrocie~Obejrzał się i konia zatrzymał przy płocie.~Był
 6 2 | Sędziego ścisnął za kolana.~ ~"Konia - zawołał Rejent - stawię
 7 2 |        zawołał Rejent - stawię konia z rzędem~I opiszę się jeszcze
 8 3 |  Hrabia wracał do siebie, lecz konia wstrzymywał,~Głową coraz
 9 3 |       szybę.~ ~Hrabia zsiadł z konia, sługi odprawił do domu,~
10 4 |    pewnie wódz orszaku;~Spinał konia, jak gdyby chciał skakać
11 4 |   bladem, posępnem obliczem,~A konia ustawicznie bodł i kropił
12 7 |        szyję, wygrana!>>~Ja, z konia zsiadłszy, zaraz padłem
13 8 |        jak polskie),~Wstrzymał konia i o swej zapomniał wyprawie,~
14 9 |        za niego postrzał, spod konia dobywa,~Uprowadza; a szlachcie
15 10|      rzekłem,~Podobno nic - na konia wsiadłem i uciekłem!"~ ~*~ ~"
16 11|     Rejent: ~"Stawiłem niegdyś konia z rzędem,~Opisałem się także
17 11|        złoto jedenastej proby.~Konia teraz ułani pod jazdę zabrali,~
18 11|       Rozstawił nogi, jakby na konia wskakiwał,~Potem galop udając
19 12|   brodę o podstawek~I smyk jak konia w zawód puścił po skrzypicy.~