Ksiega
1 1 | opowiadał, jako jenerał Dąbrowski~Z ziemi włoskiej stara się
2 4 | tej tabakiery~Pan jenerał Dąbrowski zażył razy cztery?"~"Dąbrowski?" -
3 4 | Dąbrowski zażył razy cztery?"~"Dąbrowski?" - zawołali. - "Tak, tak,
4 4 | Tabaka z Polski? Częstochowa?~Dąbrowski? z ziemi włoskiej?" Aż na
5 6 | wojsko całe,~Nasz Józef, nasz Dąbrowski, nasze orły białe!~Już są
6 7 | łowić za harcaby -~A jenerał Dąbrowski wpada do Poznania~I cesarski
7 11| ze sztabami swemi jenerał Dąbrowski,~Kniaziewicz, Małachowski,
8 11| par zaręczyny,~Zaś jenerał Dąbrowski oświadczył z wieczora,~Że
9 12| jego figur - Jego ruchy - Dąbrowski udarowany - Jeszcze o Scyzoryku. -
10 12| na prawej stronie jenerał Dąbrowski,~Na lewej siadł Kniaziewicz,
11 12| obracał na gości.~ ~Henryk Dąbrowski udał wielkie zadziwienie~
12 12| Dobrzyński - rzekł mu jenerał Dąbrowski -~Tyż to jesteś ów sławny
13 12| rzekł śmiejąc się jenerał Dąbrowski -~A to piękny scyzoryk,
14 12| ni wtenczas, ni potem.~ ~Dąbrowski rzekł do Maćka: "A ty co,
15 12| Wnoszę Ludu zdrowie!" -~Rzekł Dąbrowski; lud krzyknął: "Niech żyją
16 12| Polska nie zginęła!"~"Marsz, Dąbrowski, do Polski!" - I wszyscy
17 12| klasnęli,~I wszyscy "Marsz Dąbrowski" chorem okrzyknęli!~ ~Muzyk,
18 12| Ojczyznę jako Polak kochał!~Dąbrowski mu podawał rękę i dziękował,~
19 12| go odbili;~I szczęśliwy Dąbrowski niedługo się cieszył,~Ustąpił
|