Ksiega

 1 1 |     Grom taki, wstał zmieszany, chwilę nic nie gadał,~Lecz patrzył
 2 2 |    wzruszenie,~Rękę mu ścisnął; chwilę trwało to milczenie.~Przerwał
 3 2 |         odszedł. Hrabia jeszcze chwilę w miejscu bawił.~Śmiejąc
 4 2 |       nogą,~Podnosił się, drżał chwilę, aż się uspokoił,~Jak woda,
 5 2 |        izby rzucił ich od razu;~Chwilę z rozciągnionemi stał w
 6 3 |          zakryta drzew cieniem.~Chwilę jeszcze z szpaleru przez
 7 3 |   Winienem jej tyle!~Przerwałem chwilę dumań: winienem ci chwile~
 8 3 |       chwilę dumań: winienem ci chwile~Natchnienia! chwile błogie!
 9 3 | winienem ci chwile~Natchnienia! chwile błogie! potępiaj człowieka,~
10 4 |    huczne zgromadzenie~Milczało chwilę; potem na pół ciche słowa~
11 4 |   zabiciu źwierza zjawił się na chwilę,~Podskoczył ku Hrabiemu
12 5 |   Porwali się z miejsc wszyscy, chwilę była głucha~Cichość, aż
13 5 |       spojrzał na wrogów,~Dumał chwilę, niepewny, czy cofać się
14 8 |     siadł w krześle i płakał.~ ~Chwilę czekał Tadeusz, nim w klamkę
15 8 |      krótkie z sobą spędziliśmy chwile,~Ale one mnie przeszły tak
16 10|    deszcz ciszej szumi, grom na chwilę uśnie;~Znowu wzbudzi się,
17 10|         mogłem zapić pamięci na chwilę~Ani pozbyć się, chociaż
18 11|      wiadomość~Do Warszawy w tę chwilę, gdy Cesarz Jegomość~Raczył
19 12| jesienny powiewa;~Na koniec owe chwilę przedtem strojne drzewa -~