Ksiega

 1 1 |        lat siedzi jak mnich na swym dworze.~Nikt go na polowanie
 2 2 | Jeszcze oczu nie zmrużył, a na swym posłaniu~Tak kręcił się,
 3 3 |         kochanka, z małżonkiem swym grabem.~A dalej, jakby starce
 4 3 |      Hrabia rozłożył papier na swym kapeluszu~I wydobył ołówek.
 5 4 |       Soplica.~W tamtej, jak w swym dziedzictwie, rej wodził
 6 6 |    wiatr nią jak wachlarzem ku swym nozdrzom tuli,~Pyta wiatru,
 7 7 |        konwikcie~Pijarskim, na swym koszcie, odzieży i wikcie;~
 8 7 |     Dorosłych promowował także swym nakładem.~A dlaczego to
 9 8 |        królach murzyńskich i o swym tygrysie.~Markotno to się
10 8 |         przynajmniej o milę~Ze swym dżokejstwem, które, posłuszne
11 9 |       Bo już był skrępowany we swym własnym pasie;~Przecież
12 9 |     był bliższy, Hrabię ciałem swym zakrywa,~Dostał za niego
13 9 |    Płut, Tadeusza widząc przed swym frontem,~Naradzał się po
14 9 |        który się opierał Ryków swym trójgranem,~Wielka, stara
15 10|   wyciągniony,~Długim, czarnym swym końcem chwiał się w różne
16 10|      swojej pięknej Ewie, przy swym wdzięcznym zięciu~Zestarzałby
17 10|       się zaścianki,~A komu na swym wąsie węzełek zawiąże,~Ten
18 10|             Córka Stolnika, ze swym mężem Wojewodą~Gdzieś w