Ksiega

 1 2 |     drzwiach na progu, rozmawiali sami;~Niewielki oddzielał ich
 2 3 | Dobrodziéj!~Mnie nic do Tadeusza; sami o nim radźcie,~Zróbcie go
 3 4 |           osad za granicę lasu,~A sami we stolicy używają wczasu;~
 4 4 |           obyczaje, bo rządzą się sami;~Jeszcze cywilizacją ludzką
 5 4 |           Zwierza na wóz włożyli, sami na koń siedli,~Radzi wszyscy,
 6 5 |   niesłychaną od dawnego czasu.~I sami się zabawim. Dwa lata tu
 7 6 |           chlebie.~Teraz zmuszeni sami pracować na siebie~Jako
 8 6 |           m Dobrzyńscy mianują go sami,~A Litwini nazwali M a ć
 9 7 |           gdzie iść, my nie wiemy sami!~Bracia Szlachta! Panowie!
10 7 |         wezwali przez gońców.~Nie sami tu, Panowie Dobrzyńscy,
11 7 |             Bez was obejdziem się sami;~Niech żyje nasz marszałek,
12 7 |      robić, jak robić, decydujcie sami.~Wiecie, słuch dawno chodzi
13 7 |            dalibógże! to wy tylko sami~Pozywacie go, a on zgody
14 7 |             Wszakże to Dobrzyńscy sami~Bili się na zajeździe myskim
15 9 |           wierzch słupa nadgniły,~Sami, u końców wisząc, pchają
16 10|   częściej przyjeżdżał; a ilekroć sami~Byliśmy, widząc oczy me
17 12|          nowi~Na pierwszej uczcie sami służyli ludowi.~ ~Tymczasem
18 12|      włościanów pod prawa opiekę.~Sami wolni, uczyńmy i włościan