Ksiega

501 11|        jarzynę pługi~Nie cieszą się, jak zwykle, z końca zimy długiéj,~
502 11|              za półkiem, a środkiem, jak stopione śniegi,~Płyną drogami
503 11|             wiosno! kto cię widział, jak byłaś kwitnąca~Zbożami i
504 11|            dwór i pole;~Widać tylko, jak cienie, błądzące patrole~
505 11|          Zwijają się kuchciki czarne jak szatany:~Ci niosą drwa,
506 11|        kryształ przezroczyste,~Potem jak brylant światłe, na koniec
507 11|          światłe, na koniec ogniste,~Jak księżyc wielkie, jako gwiazda
508 11|             wschodem wokoło kaplicy,~Jak gdyby na nowego ogłoszenie
509 11|              lud znał imiona i czcił jak patronów,~Których wszystkie
510 11|         warkoczy,~Śród głów męskich, jak w zbożu bławat i kąkole.~
511 11|            Chylą się wszystkie głowy jak kłosy na łanie.~ ~Wieśniaczki
512 11|        klęczących skronie,~I rozlewa jak z mszalnej kadzielnicy wonie.~ ~
513 11|             Ten Jacek nie był umarł (jak głoszono) w Rzymie,~Tylko
514 11|           ranny dwa razy!~Następnie, jak wysłaniec, z tajnemi rozkazy~
515 11|       Statutu~Karzących tak militem, jak i skartabela,~Co by siał
516 11|            barwistego maku~Stał ułan jak słonecznik w błyszczącym
517 11|        dziewczę, w zielonej sukience jak ruta~Pozioma, wznosi oczki
518 11|       Pozioma, wznosi oczki błękitne jak bratki~Ku oczom chłopca;
519 11|             I naszej Litwy! wszak to jak małżonków dwoje!~Bóg złączył,
520 11|            rzecz, choć nie tak cudną~Jak ów omen, a przecież do pojęcia
521 11|           Jam kłótnię panów zgodził, jak to wam opowiem".~ ~Ale Wojskiego
522 11|              pamiątka Pana,~Coś niby jak rozsada w jesieni zasiana,~
523 11|          wiatr i drżą niecierpliwie,~Jak dwie strzały złożone na
524 11|         dwóch stron w jednej chwili, jak dwa skrzydła ptaka.~I zęby
525 11|            skrzydła ptaka.~I zęby mu jak szpony zatopili w grzbiecie.~
526 11|           grzbiecie.~Kot jęknął raz, jak nowo narodzone dziecię.~
527 11|            wygodny, trwały, a piękny jak cacko:~Kulbaczka wąska,
528 11|             kulami siedzisz wygodnie jak w łóżku;~A gdy w galop puścisz
529 11|            sprzęt osobliwy,~Zdobyty (jak wieść niesie) w boju podhajeckim~
530 11|           której robota~Równie droga jak kamień, co się na niej świeci.~
531 11|              traw oszlifowany,~Jasny jak nów miesięczny nad czołem
532 11|          hiszpańska.~Sędzia poznał: "Jak się masz, mój Jaśnie Wielmożny~
533 12|         Którego równie drogi kruszec jak robota.~Jest podanie, że
534 12|           Piankami i cukrami białemi jak śniegi:~Udawał przewybornie
535 12|        kandydatów~Z różnym skutkiem, jak widać z miny szlachty bratów.~ ~
536 12|            kuchni refektarza,~Patrz, jak oczy wytrzeszczył, jak pogląda
537 12|               jak oczy wytrzeszczył, jak pogląda śmiało,~Usta otworzył,
538 12|         zawołał: <<Veto!>>~Patrzcie, jak za tą nagłą do kłótni podnietą~
539 12|     pamiętacie tego, Państwo młodzi,~Jak wśród naszej burzliwej szlachty
540 12|             sława!~W innych krajach, jak słyszę, trzyma urząd drabów,~
541 12|       Wyniesion z refektarza; patrz, jak szlachta braty~Rzucają czapki,
542 12|        wiosną.~Wychodzą różne zboża, jak na drożdżach rosną,~Pszenicy
543 12|              przedłużyć:~Już serwis, jak planeta koniecznym obrotem,~
544 12|            że nie cierpi zbytków,~Je jak Żyd, skąpi gościom potraw
545 12|             Rózga twoja kwitnie pono jak przed czasy;~Słyszałem,
546 12|         błyszcząca~Ukazała się nagle jak pełnia miesiąca,~Trzykroć
547 12|            zręcznie temperuje pióra, jak on głowy.~Długo liczyć!
548 12|        grając w mariasza z Moskalem,~Jak o tem pieśń powiada? - Ja
549 12|         połknął, prosto, nieruchawo,~Jak żóraw; nie śmie spójrzeć
550 12|             że jest w męce,~Nie wie, jak się pokłonić, gdzie ma podziać
551 12|            końcach ziemi,~Rozmawiają jak gwiazdy promieńmi drżącemi:~
552 12|            Ażeby ślub mój zerwać, to jak Bóg na niebie,~Że z temi
553 12|             wsi? z daleka od świata!~Jak ziemianka!"~A na to Zosia
554 12|              Gospodarstwa, obaczysz, jak ja się wyuczę!"~ ~Gdy Zosia
555 12|             brodę o podstawek~I smyk jak konia w zawód puścił po
556 12|              stojący obok kobeźnicy,~Jak gdyby w skrzydła bijąc,
557 12|          patrzy z rozkoszą~I z dumą; jak weteran w służbę powołany,~
558 12|           Potem gęściej siekł stróny jak deszczem nawalnym;~Dziwią
559 12|           drążki tak lekkiemi ruchy,~Jak gdyby zadzwoniło w stronę
560 12|           wtem puścił fałszywy akord jak syk węża,~Jak zgrzyt żelaza
561 12|         fałszywy akord jak syk węża,~Jak zgrzyt żelaza po szkle -
562 12|              cienkich strónek jęczy,~Jak kilka much, gdy z siatki
563 12|        potężne,~Że stróny zadzwoniły jak trąby mosiężne~I z trąb
564 12|              nasza~Czekała... długo, jak my Żydzi Mesyjasza.~Ciebie
565 12|         myśli wyczytać: ~Oto stanął, jak gdyby chciał swą damę pytać,~
566 12|             znowu skręcało się koło,~Jak wąż olbrzymi, w tysiąc łamiący
567 12|              pańskich, żołnierskich, jak łuska błyszcząca,~Wyzłocona
568 12|          dawniejsze do Zosi konkury:~Jak lubił dla niej nosić kwiaty,
569 12|           się wkradał,~Żeby patrzeć, jak ona pleła swe ogródki,~Rwała
570 12| niewidzialnym lotem,~Rządząc tańcem, jak anioł nocnych gwiazd obrotem:~
571 12|            Ówdzie nieco drobniejsze, jak stada cyranek.~Na zachód
572 Ob|              półki, niektórzy nawet, jak książęta Radziwiłłowie,
573 Ob|               Stąd przysłowie: Latać jak za rarogiem.~ ~ ~Ks. I w.
574 Ob|         chorągwie.~ ~ ~Ks. I w. 924:~Jak Jabłonowski zabiegł, aż
575 Ob|           czasach pogańskich czczony jak świętość. We wnętrzu tego
576 Ob|          Wyrwawszy się Bóg wie skąd, jak Filip z konopi.~Raz na sejmie
577 Ob|        urosło przysłowie: Wyrwał się jak Filip z konopi.~ ~ ~Ks.VI
578 Ob|                 Ks. IX w. 468-469:~I jak jeden mieszczanin, zwany
579 1 |               Wrogi ich wabią z dala jak grabarze,~Gdy w niebie nawet
580 1 |             zostanie~Święty i czysty jak pierwsze kochanie,~Nie zaburzony
581 1 |            człowiek po świecie~Biegł jak po łące, a znał tylko kwiecie~
582 1 |          szczęśliwy, ubogi i ciasny,~Jak świat jest boży, tak on
583 1 |            wszystko do nas należało!~Jak pomnim wszystko, co nas
584 1 |        każdego strumienia, kamienia,~Jak każdy kątek ziemi był znajomy~
585 1 |       rzucali mnie słowo za słowem -~Jak bajeczne żurawie nad dzikim
586 1 |              tej sierocie, co piękna jak zorze~Zaganiać gąski szła