Ksiega

 1 1 |        zaczął, bez przerwy rzecz swoję tokował~I gestami ją bardzo
 2 2 |         obaczył~I rąk skinieniem swoje rozkazy tłumaczył.~Pojęli
 3 3 |    umieją miarkować~Mowy i ruchy swoje, aby je stosować~W każdej
 4 3 |       Sądź!" - tu ukląkł i podał swoje peizaże.~ ~Telimena sądziła
 5 4 |        środku (jak słychać) mają swoje dwory:~Dawny Tur, Żubr i
 6 5 |      Wydeptał drogę, którą wiodł swoje szeregi.~Nieszczęściem,
 7 5 |        miał ochoty gadać, widząc swoje córy,~Posażne i nadobne
 8 5 |       Ciągnął woźnieńskim głosem swoje oświadczenie,~Aż skończył
 9 5 |         Klucznik widzi Horeszki, swoje dawne pany,~Ci niosą karabele,
10 6 |     samego rośliny zapachu~Różne swoje dawniejsze woźnieńskie przypadki,~
11 7 |            oj, i ja go kropnę~Za swoje. Mój syn - było to dziecko
12 9 |           Skłonił się i oddał mu swoję szpadę nagą,~Skrwawioną
13 10| Zestarzałby spokojny! może wnuki swoje~Kołysałby! Teraz co? nas
14 11|     złączył, a czart dzieli, Bóg swoje, czart swoje!~Ach, bracie
15 11|         dzieli, Bóg swoje, czart swoje!~Ach, bracie Protazeńku!
16 11|         I każe na nim wyryć albo swoje imię,~Lub, gdy zechce, herbowne
17 12|         mierzy,~Widać, że kreskę swoję kabale powierzy:~Jeśli palce