Ksiega

 1 1 |    poruczy,~Bo Sędzia wie, że oko pańskie konia tuczy.~ ~Wojski
 2 1 |    Nóżek, choć suknia krótka, oko nie zobaczy,~Bo biegła bardzo
 3 2 |  Stolnikównie wpadł Soplica w oko,~Ale przed rodzicami taiła
 4 4 | wielkiej puszczy, która, jako oko sięga,~Czerniła się na całym
 5 4 |      daleki ogary napadły,~Na oko gonią - nagle ustał krzyk
 6 4 |   kniei...~Jak też wziąłem na oko; postójże, marucha!~Pomyśliłem,
 7 5 |       dopiero, kiedy podniosł oko!~Aż przeląkł się; bystrzejsze
 8 5 |     Tak oblicze spłonęło, tak oko pałało.~ ~Zerwał się mówić,
 9 8 |   strzał dowodzi tylko śmiałe oko,~Biała broń śmiałą rękę;
10 8 |   dziecko?~Zosia? wpadła ci w oko? i na nią zdradziecko~Dybiesz!
11 8 |   zaczęli drzemać i poziewać;~Oko gaśnie za okiem, i cała
12 9 |   znak życia; przemknął jedno oko~I widzi! istne zmory! dwie
13 9 |       jeszcze okropniej, wnet oko zawiera,~Leży nie dysząc,
14 10|       ku niebu wznosi wielkie oko,~Usta z dziwu otwiera i
15 10|     hardy,~I wtenczas jeszcze oko zwróć do tej kokardy.~Wspomnij,
16 10|      Częstokroć najzimniejsze oko łzę uroni!~ ~*~ ~"Biedna,
17 11|       się po okręgu świata,~A oko słońca weszło. Jeszcze nieco