Ksiega

 1 1|       którą zhańbiono, sypiąc w nią śrut cienki!~Trzymano wprawdzie
 2 2|          Wysmukły bob obraca na nią tysiąc oczu;~Owdzie podnosi
 3 2|         powieści połyszał~I tak nią był zajęty, że z zadartą
 4 2|   znienacka~Naprzód mucha, a za nią tuż Wojskiego placka.~ ~
 5 2|     pomiędzy ich lica;~I tam za nią mignęła Wojskiego prawica.~
 6 2|  sukienkę.~Tadeusz milczkiem za nią na grzyby pośpieszył.~ ~
 7 3|  podobną do piór strusich pęku;~Nią zdała się oganiać główki
 8 3|   przychodzi~Rękami Telimena, z nią panicze młodzi.~ ~Goście
 9 5| strwożył,~Że stojąc niemy przed nią, to płonął, to bladnął;~
10 5|         zmarszczył, spójrzał na nią ledwie nie z pogardą;~Potem
11 5|    legnie,~Grożąc stopie, co na nią nieostróżnie biegnie,~Tak
12 6|       to być rzecz pewna, gdy z nią są panowie.~Biegę do niego
13 6|      coraz, wznosi kitę~I wiatr nią jak wachlarzem ku swym nozdrzom
14 7|      dziś przy sobie.~Stanął za nią, na gałce zwiesił ręce obie,~
15 7|    kocha!~Chciałby popatrzyć na nią! Żal mi nieboraka;~Mówię
16 8|        Stanisława);~Zadzwonił w nią palcami, zażył i rzekł: "
17 8|    Zosia? wpadła ci w oko? i na nią zdradziecko~Dybiesz! Zaledwieś