Ksiega

 1 6 | sejmikowych zborach,~Zwykli byli Dobrzyńscy żyć o łatwym chlebie.~Teraz
 2 6 |      rękawiczkach.~ ~Różnili się Dobrzyńscy między Litwą bracią~Językiem
 3 6 |         m;~Toż K r ó 1 i k i e m Dobrzyńscy mianują go sami,~A Litwini
 4 6 |        coraz gęściej przybywało.~Dobrzyńscy prawie wszyscy; sąsiadów
 5 7 |      Skołuby:~ ~"Cóż to, Państwo Dobrzyńscy! a to co się święci?~A my
 6 7 |     gońców.~Nie sami tu, Panowie Dobrzyńscy, jesteście;~Z różnych innych
 7 7 |         Maćkami!~Hej, do laski!" Dobrzyńscy krzyczą: "Zapraszamy!"~A
 8 7 |          kłania.~Bracia szlachta Dobrzyńscy! Ja nie będę radził~Nic
 9 7 |        nadysze Ojczyzny!~Dalbóg, Dobrzyńscy! ja wasz brat, ale Sędziego~
10 7 |         się nisko~ ~"Nu, Panowie Dobrzyńscy, ja sobie żydzisko;~Mnie
11 7 |       wypełniała,~A szczególniej Dobrzyńscy, i stąd wasza chwała~Urosła
12 7 |     Urosła w Litwie! ~Wszakże to Dobrzyńscy sami~Bili się na zajeździe
13 9 |     buntu! Ha, szlachta łajdaki,~Dobrzyńscy, oj, ja znam was! Niech
14 9 |     środek swych szyków.~ ~Znowu Dobrzyńscy z Litwą natarli w zawody~
15 9 |          jeden drugiego zachęca.~Dobrzyńscy, widząc jak się Podhajski
16 12|       zwycięstwie~Prawie wszyscy Dobrzyńscy schronili się w Księstwie;~
17 12|        strzelców dwa grenadyjery~Dobrzyńscy". ~ ~"Ale, ale, o ich naczelniku -~