Ksiega

 1 1 |    Sędzia tuż przy Bernardynie,~Bernardyn zmówił krótki pacierz po
 2 2 |     drzwi otwarto z trzaskiem~I bernardyn ksiądz Robak wszedł z węzlastym
 3 2 | wyraźnie, co chce, wytłumaczył,~Bernardyn odpowiedzieć ni spójrzeć
 4 2 |        plecach i skroni;~Był to bernardyn, kwestarz Robak, a miał
 5 3 |    Sędzia tuż przy Bernardynie.~Bernardyn zmówił krótki pacierz po
 6 4 |  Kuryjerze?"~"Nieprawda - rzekł Bernardyn - nie! Pan Najjaśniejszy,~
 7 4 |         karczmie szmery;~Ksiądz Bernardyn uciekł się do swej tabakiery,~
 8 4 | grzeczność i kilkakroć kichnął;~Bernardyn korzystając z przerwy mówił
 9 4 |      wyje".~ ~"Mospanie - rzekł Bernardyn - babska rzecz narzekać,~
10 4 |       nas" - Terajewicz,~"Żaden bernardyn głodny nie wyszedł z Pucewicz".~
11 6 |         polska krwi!" - zawołał Bernardyn wzruszony,~Z otwartemi skoczywszy
12 6 |         sąd arbitrów będzie..."~Bernardyn trzasnął drzwiami. "No,
13 7 |        kwita!~Ja chcę żyć, bić! Bernardyn po co? czy my żaki?~Co mi
14 9 |  ustawia gromadę,~Każe czekać. ~Bernardyn wstąpił do pokoju.~Zaledwie
15 9 |         twą duszę proszę.~Jakem bernardyn, bardzo myślę o twej duszy!~
16 10|         ważne toczą się narady;~Bernardyn leżał w łóżku, zmordowany,
17 10|      jest czucie pychy..."~ ~Tu Bernardyn osłabiał i upadł na łoże,~