Ksiega

 1 1 |           i przysłonił,~Chciał coś mówić, przepraszać, tylko się
 2 1 |     pytania;~Cóż gdy potem zaczęła mówić o malarstwie,~O muzyce,
 3 1 |      rękami~Od ołtarza do ludu, by mówić: "Pan z wami",~To nieraz
 4 2 |         miłą;~Czasem, jakby chciał mówić: "Wszystko się skończyło",~
 5 2 | Zaczerwienił się, zbladnął, chciał mówić, krwią chrząknął;~Postrzegłem
 6 3 |         niéj~Chciał koniecznie coś mówić i szukał powodu~Rozmowy.~"
 7 4 |           I nim się nastroili, tak mówić pośpieszał:~"Chwalicie mą
 8 4 |         całą".~ ~Nim Wojski zaczął mówić, Gerwazy spór zgodził;~On
 9 5 |           oko pałało.~ ~Zerwał się mówić, pierwsze słowo niewyraźnie~
10 7 |       Kropidełkiem!"~Prusak chciał mówić, ale zgłuszono go zgiełkiem~
11 8 |    uciszcie się!"~ ~I by donośniej mówić, wstąpił na stos wielki~
12 10|        Zofijo!..." Więcej nie mógł mówić.~ ~Lecz Hrabia, z Telimeną
13 10|        opiera.~ ~Robak, nim zaczął mówić, w Klucznika oblicze~Wzrok
14 10|            chwili, o tych rzeczach mówić? Bóg wybaczy!~Musicie wiedzieć,
15 10|       krzyż w powietrzu naznaczył;~Mówić nie mógł, lecz dał znak,
16 1 |        grobie~Złożona - nie ma sił mówić o tobie!~ ~Ach! czyjeż usta