Ksiega

 1 2 |         dotąd w biórku.~Otóż, na me nieszczęście, najął dom
 2 2 |            rzekł Asesor - stawię me złote obroże,~Jaszczurem
 3 5 |        zbawcy, ze łzami wpadła w me objęcia.~Gdym przybył do
 4 8 |      żyję!~Bo dzisiaj miałam dni me własną ręką skrócić!~Gdy
 5 9 | Skrzywdzili mnie - a co? wpadł w me szpony szlachciura.~Mówiłem:
 6 9 |           lubię was jak wety!~Na me szlify majorskie, gdy człek
 7 10|    dobremu Stryjowi,~Który tak o me szczęście ustawnie się trudzi!~
 8 10|   zarobię,~Może troszeczką sławy me imię ozdobię,~Może wkrótce
 9 10|       tej pięknej Nimfie oddałem me serce.~Niech we krwi wrogów
10 10|   pociechy~Zrobię Bogu ofiarę za me dawne grzechy".~ ~"Więc -
11 10|        sami~Byliśmy, widząc oczy me przyćmione łzami~I pierś
12 10|      Ileż to razy chciałem serce me otworzyć~I już się nawet
13 10|        razy Moskwa kijmi zraniła me plecy,~Raz już wiedli na
14 10|        twoim Bóg mieczem rozciął me zamiary.~Tyś wątek spisku,
15 10|         wielki, który całe życie me zaprzątał,~Ostatnie moje
16 12|            jeśli łaska,~Wszak to me zaręczyny, zagrajże, Jankielu!~