Ksiega

 1 6| majętniejszych; a z całego rodu~Maciek, prostak ubogi, był najwięcej
 2 7|      Niech żyje nasz marszałek, Maciek nad Maćkami!~Hej, do laski!"
 3 7|       ci krzyczą: "Prosiemy!"~ ~Maciek stary w pośrodku jeden siedział
 4 7|             a drugi: "Zalewać!"~Maciek milczał, lecz widno, że
 5 7|       góry~Szable, pałki... ~Aż Maciek, dotychczas ponury,~Nieruchomy,
 6 7|     zgoda!~Precz stąd! bo jakem Maciek, was, do milijonów~Kroćset
 7 7|        tłum przeze drzwi runął,~Maciek resztę wypędził, drzwi zamknął,
 8 8|    ważna w tym przyczyna:~Stary Maciek mnie poznał, a jeśli odkryje,~
 9 9|       równie był poznany:~Stary Maciek Rózeczka, za chłopa przebrany;~
10 9|    czarne schylone kaszkiety.~ ~Maciek stał u drzwi z Rózgą wzniesioną
11 9|  bagnetach.~Moskale cofają się, Maciek ich wygania~Na dziedziniec. ~ ~
12 9|    słychać śród krzyku.~ ~Stary Maciek, do ręcznych zapasów niezdolny,~
13 9|       albo kole.~I tak ostrożny Maciek ustępuje w pole.~ ~Lecz
14 9|    Ocenił przeciwnika zręczność Maciek stary~I lewą ręką włożył
15 9|      broni, że się aż pochylił;~Maciek tam, kędy bagnet wkłada
16 9|     cofał się; młodego nie mógł Maciek zgonić,~I tak, nie raniąc,