Ksiega

 1 1 |         Bernardyńskie; cóż o tem gadać u wieczerzy?~Są tu świeccy,
 2 1 |         zatrudniał i kończył tak gadać:~ ~"Cóż złego, że przeniosłem
 3 5 |         wstydzie!~Cóż o tem będą gadać w Oszmianie i Lidzie,~Które
 4 5 |          ponury,~Nie miał ochoty gadać, widząc swoje córy,~Posażne
 5 5 |          Pacierze różańcowe albo gadać bajki;~Stąd też nieprzyjacielem
 6 7 |      Prusaków,~Choć lubił o nich gadać; człek podeszły w lata,~
 7 7 |      rzecz nie moja, wiele o tym gadać!~On tu nie przyjdzie, próżno
 8 7 |    dziedzica?~Któż to? Mamże wam gadać?"~ ~"A jużci Soplica -~Przerwał
 9 7 |      teraz rozejdźcie się, a nie gadać głośno~O tem, co było, bo
10 7 |     głośno~O tem, co było, bo to gadać, to daremno!~A czyja łaska
11 8 |           i zaczął szeroko~Znowu gadać o swojej Libiji i śpisie,~
12 9 |     kwestarz rubacha,~Nim zaczął gadać, długo śmiał się: ~"Cha,
13 10|   Scyzorykiem,~Że Płut nie wyda! gadać już nie będzie z nikim!"~
14 12|         armię narodową.~Wiele by gadać - jest to ani to, ni owo!~
15 12| Wielmożny Pan wiedział.~Gdyby on gadać umiał, może by powiedział~
16 12|   jeździł~Cesarz wielki bohater! gadać o tem wiele!~Pamiętam, że