Ksiega

 1 1 |   dwórórki;~Wyczha! poszli, a zając jak struna - smyk w pole,~
 2 1 |   spod konia mknie się biedak zając;~Puszczano wtenczas za nim
 3 2 |       Sędzia; siedział biedny zając,~Płaszcząc się pod kamieniem,
 4 2 |     zżętej jarzyny;~Tam wpadł zając: już Kusy, już go Sokół
 5 4 |     gdy już ledwie nogi suwa,~Zając sędziwy, gdy mu już krew
 6 4 |       wali,~Rwąc z kopyta jak zając, coraz daléj, daléj,~Aż
 7 4 |   Stąd widzim wszyscy dobrze, zając idzie w pole".~ ~W istocie,
 8 4 |        z daleka się zdało,~Że zając, pył i charty jedne tworzą
 9 6 |  zwierzynie~I ludziom. Nieraz zając zdybany w kapuście~Skacze
10 6 |    usiłowań,~Ażeby stanowisko zająć konopiane,~Które z przodu
11 8 | rydwan spoziera,~Jakby chciał zająć puste miejsce Lucypera,~
12 9 |   zwierza, o drzewo uczepi,~A zając, targnąwszy się, orła wpół
13 10|  szalony, darmom siebie musił~Zająć się gospodarstwem albo interesem;~
14 11| obroży,~Ukazują palcami, skąd zając wyruszy,~Cmokają z cicha;
15 11|   Wojski krzyknął: "Wycz-ha!"~Zając smyk zza płotu~Na łąkę,