Ksiega

 1 2 |    Płaszcząc się pod kamieniem, uszy nadstawiając,~Okiem czerwonym
 2 2 |        tych nie policzę,~Którym uszy obciąłem. Jeden tylko został,~
 3 2 |        urzędnika przyciągnąć za uszy;~Staje pobladły, drżący
 4 4 |      Tłum szlachty go otaczał i uszy nadstawiał,~I nosy ku księdzowskiej
 5 4 |     Podkomorzego dzierżą go pod uszy,~Z lewej strony Strapczyna,
 6 4 |  skacząc przez zagony,~Spuściły uszy, tulą do brzucha ogony~I
 7 5 |       wyciągnąwszy co najdłużej uszy,~Połykał gorzkie słowa i
 8 5 |         i już cyngla tyka;~Wilk uszy spuszcza, ogon podtuliwszy
 9 7 |         Złowiłem go, a zatem za uszy i kropię;~A on beczy i beczy
10 8 |    Szukałeś rozmów ze mną, dziś uszy zamykasz,~Jakby w słowach,
11 9 |        sztabsoficerów porywa za uszy!~Dobrze napisał Baka, że
12 11|        cicha; charty nadstawiły uszy,~Wytknęły pyski na wiatr
13 12| Patrzcie! wyrywają się i cofają uszy;~Patrzcie, jako ten słuchacz
14 12|      Mazurka, potem kaszkiet na uszy nacisnął~I szedł w obóz,
15 1 |      bruku,~Przynosząc z miasta uszy pełne stuku,~Przeklęstw