Ksiega

 1 1 |    zabierać;~Umilkli wszyscy i ust nie śmieli otwierać.~On
 2 2 |   nigdy nie masz końca,~Szkoda ust dłużej suszyć kłótnią o
 3 3 |        je zbliżała dzieciom do ust po kolei,~Miało zaś kształt
 4 3 |     wychodząc tłumnie, razem z ust tak wielu,~Dążyły przecież
 5 4 |    Oczy podniosł i z palcem do ust przyciśnionym~Kazał sam
 6 4 |        Jak wąż boa, oburącz do ust go przycisnął,~Wzdął policzki
 7 5 |     swe nie miała czasu;~Około ust szczególniej widne były
 8 5 |        Podkomorzemu,~A ręką od ust lekko skinął ku Sędziemu,~
 9 8 |         kocham>> jeszcze raz z ust twych usłyszę,~Niech je
10 9 |       po parze;~Dyszą nad nim, ust jego tykają wąsami~I czworgiem
11 9 |   gniewnego humoru,~Wypuścił z ust kłąb dymu i poszedł do dworu.~ ~
12 9 | zapalił~I otarłszy śniadanie z ust końcem serwety,~Obrócił
13 9 |     Ręką jak łyżką strumień do ust sobie chylił;~Dopiero gdy
14 10|       raz posłyszała w życiu z ust młodziana~Dziwną i wielką
15 12|     środku człowiek,~Z którego ust otwartych, z podniesionych