Ksiega

 1 1 |         do woli nagadać nie mogą.~Słońce ostatnich kresów nieba dochodziło,~
 2 1 |         kształt ogromnego gmachu,~Słońce nad nim czerwone jak pożar
 3 1 |          długo pracować potrzeba;~Słońce, Jego robotnik, kiedy znidzie
 4 2 |       rachunków!~ ~Nad Soplicowem słońce weszło, i już padło~Na strzechy,
 5 2 |          jak z warkocza wstęgi;~I słońce usta sennych promykiem poranka~
 6 4 |         zapomniano.~ ~On chrapał. Słońce w otwór, co śród okienicy~
 7 4 |         trzyma za szyję.~Pono nim słońce wnidzie, rosa oczy wyje".~ ~"
 8 6 |        nieco na niebie obwodu,~Że słońce wstało, tędy ma zstąpić
 9 6 |            oczywisto,~Nim zajdzie słońce. Woźny z miną uroczystą~
10 6 |           Wiatr tumanami osnuł, a słońce dzierżgało.~ ~Maciej ogrzał
11 9 |     wtenczas, ni potem.~Już też i słońce wschodzi, krwawo się czerwieni,~
12 10|           się zgromadzały; ledwie słońce zbiegło~Z południa, już
13 11|   nieźmiernem niebie szło samotne słońce.~ ~Dziś pospólstwo litewskie
14 12|       gościom nalewać kielichy.~ ~Słońce już gasło, wieczór był ciepły
15 12| pożółkniał, zbladnął i poszarzał;~Słońce spuściło głowę, obłok zasunęło~