Ksiega

 1 1 |     stołu; pierwszy Podkomorzy ruszył;~Z wieku mu i z urzędu ten
 2 2 |    szpady!~Honor każe".~Rzekł, ruszył uroczystym krokiem,~A Gerwazy
 3 2 |        A wtem dojeżdżacz dzika ruszył niespodzianie,~Dał znak,
 4 3 |        domu,~A sam ku ogrodowi ruszył po kryjomu;~Dobiegł wkrótce
 5 3 |    wiara obławnicy".~ ~Rzekł i ruszył od stołu, za nim szedł gajowy;~
 6 4 |      potrąciły ręce?~Czy wiatr ruszył? Tadeusz długo patrzył na
 7 4 | Protazy.~ ~Gerwazego nie było; ruszył na obławę,~Nie chcąc, aby
 8 6 |      Tak ubrany, wziął pałkę i ruszył piechotą.~Bo woźni przed
 9 6 |         Widno, że Hrabia kędyś ruszył z całym dworem~I bardzo
10 7 |       wyroku.~Maciej głowy nie ruszył ani podniósł wzroku,~Tylko
11 8 |        Gdy Branecki karetą swą ruszył do Jassów~I za tą niepoczciwą
12 8 |     kleknął i szczęki zębowate ruszył,~Zaraz miłośną stawów rozmowę
13 9 |        gdyby do boku przybita;~Ruszył lewą, niestety! czuje, że
14 9 |    pokrzywę wkracza,~Gdy Konew ruszył cyngla i z paszczy garłacza~
15 11|       wyraju~Za ptastwem i lud ruszył do naszego kraju,~Pędzony