Ksiega

 1 1 |    gracz nie lada,~Czchał niby prosto w pole, za nim psów gromada;~
 2 2 | Hrabski koń, zwrócony z drogi,~Prosto kłusował polem aż pod zamku
 3 2 |     Zapomniawszy o wszystkiem, prosto ku nim skoczył,~Mijając
 4 3 |      końcu na gościniec,~Który prosto prowadził na dworski dziedziniec.~
 5 3 |       okiem,~I nie śmiejąc iść prosto, przysuwał się bokiem.~Jak
 6 3 |        Wysłać pomiędzy ludzie, prosto jak wędrowca,~Jak czeladnika,
 7 4 |      ciemnicy~Słupem ognistym, prosto sennemu na czoło;~On jeszcze
 8 4 |        oczach mi się ćmiło!~Bo prosto biegli ku mnie oba paniczowie,~
 9 5 | Wyleciawszy przez bramę, biegł prosto na pole;~Jak szczupak, gdy
10 5 |  Półkozicach.~Stąpał jako słup prosto, niemy i surowy,~Nie zdjąwszy
11 8 |       głową~Mierzy, na północ, prosto w gwiazdę biegunową.~ ~Z
12 8 | przebicia,~Z palcem zmierzonym prosto w Tadeusza oczy:~"Tego chciałam -
13 9 |        Dziewięć rur wymierzyli prosto w łeb Klucznika;~On leci
14 12|      Stąpa, jakby kij połknął, prosto, nieruchawo,~Jak żóraw;
15 12|      czole i z wyzwaniem w oku~Prosto w tłum; tłum tancerzy nie