Ksiega

 1 2 |          ptaka lub zająca,~Runie nań z góry jako gwiazda spadająca.~ ~
 2 2 |       uśmiechał,~Wreszcie kiwnął nań palcem; Tadeusz podjechał;~
 3 3 |          koralu potokiem,~Upadła nań i cała wzdłuż się rozpostarła,~
 4 4 |       Wziął więc flintę, skoczył nań i jak opętany~Pędził ku
 5 4 |          ze szlachty nie zaniósł nań skargi do dworu;~O cóż skarżyć?
 6 4 |     przechodził spokojny;~One by nań patrzyły tym wzrokiem zdziwienia,~
 7 4 |      chciał jeszcze powstać, gdy nań wsiadły~Rozjuszona Strapczyna
 8 5 |          i ostremi słowy~Poczęła nań przymówki sypać i wyrzuty;~
 9 5 |        Pomieszana, zaledwie śmie nań rzucić okiem.~Chciała zasępionego
10 5 |  zakasawszy pięście,~Rzucała się nań zewsząd hurmem, gdy na szczęście~
11 8 | wzdrygnął się młodzian, czuł, że nań zasłużył;~Czuł, że wyrządził
12 9 |         przypłacił,~Bo przypadło nań z tyłu dwóch silnych Moskali~
13 9 |          Dobrze zrobił, bo jazda nań od zamku wali.~ ~Hrabia,
14 10|         pierścień złoty.~Ilekroć nań spójrzałem, zawsze ma nieboga~
15 12|  wielkiej przyjaźni.~Teraz wzrok nań obrócił tak ostry i dziki,~