Ksiega

 1 2 |         jeszcze się kołysał.~ ~Po chwili wszędzie było samotnie i
 2 2 |           stało w jednej krótkiej chwili.~ ~Ale w izbie na prawo,
 3 4 |          z okna wytknął głowę,~Po chwili rzekł powstając: "Dziś czasu
 4 4 |       strzelby - i trzej w jednej chwili~Jak gdyby na komendę razem
 5 5 |   zapytała o radę zwierciadła;~Po chwili wzrok spuściła, westchnęła
 6 5 |        świeżo wbite tkwiały.~ ~Po chwili w Horeszkowskim samotnym
 7 6 |       ciebie szanował, ale od tej chwili~Kocham cię, jak gdybyśmy
 8 8 |      radości?"~ ~Tadeusz rzekł po chwili: "Dobroć Jegomości~Dziwi
 9 8 |       skrytość,~Może by się w tej chwili i sam nie dowiedział,~Czyli
10 10|           kula. ~ ~Właśnie w owej chwili~Szlachta z Moskwą okropną
11 10|         szczęście drugim~W jednej chwili, a życiem nie naprawi długiém!~
12 10|       czem? O córki weselu!~W tej chwili! O Gerwazy! uważ, przyjacielu,~
13 10|        mówiłem tak długo! -~W tej chwili, o tych rzeczach mówić?
14 11| nieboszczyk pan mój Stolnik dożył chwili!~O Jacku! Jacku! - lecz
15 11|           Ze dwóch stron w jednej chwili, jak dwa skrzydła ptaka.~