Ksiega

 1 2 |          wiem z pewnością, że sam Cesarz śmiał się".~ ~Śmiech powstał
 2 4 |    ciekawie.-~Wielki to człowiek, cesarz, ale nie Moskali,~Ich carowie
 3 4 |         rzecz ciągnął daléj:~"Gdy cesarz Napoleon w potyczce zażywa~
 4 4 |          nich biegła ćma Moskali;~Cesarz patrzył i milczał. Co Francuzi
 5 4 |      kulbaki;~Co półk spadnie, to Cesarz zażyje tabaki;~Aż w końcu
 6 4 | Franciszkiem,~W nogi z pola; więc Cesarz, widząc, że po walce,~Spojrzał
 7 7 |    genijusza~Wojennego jak wielki Cesarz Bonaparte.~ ~Pamiętam, kiedy
 8 7 |         Prawda!" - rzekli. - "Gdy cesarz francuski -~Rzekł Klucznik -
 9 7 |      należy wielkiemu;~Jest na to cesarz, będzie król, senat, posłowie.~
10 10|          gabinecie~Stanęła wojna; Cesarz już po całym świecie~Ogłasza
11 11|         Warszawy w tę chwilę, gdy Cesarz Jegomość~Raczył mu dać za
12 11|      bitwie wybornie się sprawił,~Cesarz go półkownikiem dziś właśnie
13 12|           na pstrym koniu jeździł~Cesarz wielki bohater! gadać o
14 12|       odzierają, kościoły rabują!~Cesarz idzie do Moskwy! daleka
15 12|            daleka to droga,~Jeśli Cesarz Jegomość wybrał się bez