Ksiega

 1 1 |      becząc w ulicę się tłoczy~I wznosi chmurę pyłu; dalej z wolna
 2 4 |          Ukrainie, czy się dotąd wznosi~Przed Hołowińskich domem,
 3 4 |          ze trzęskich oparzelisk wznosi.~A za tą mgłą na koniec (
 4 5 |          wysoko nad ptastwem się wznosi,~Sama biała i w długą bieliznę
 5 6 |   sznurkiem u wierzchu związana,~Wznosi się na pogodę, spuszcza
 6 6 |      niekiedy kaptur mnicha bury~Wznosi się nad tumany jako sęp
 7 6 |          staje, przysiada coraz, wznosi kitę~I wiatr nią jak wachlarzem
 8 8 |        szła dziewica moru,~Która wznosi się czołem nad najwyższe
 9 10| złowrogiem;~Krowa coraz ku niebu wznosi wielkie oko,~Usta z dziwu
10 10|       roli jak słup czarnoziemu,~Wznosi się, jak ruchoma piramida
11 11|       sukience jak ruta~Pozioma, wznosi oczki błękitne jak bratki~
12 12|        podnieśli, bo mistrz tony wznosi,~Natęża, takty zmienia,
13 12|          miejscu, rękę grzecznie wznosi~I żeby mimo przeszli, pokornie
14 12|    szlachta ciągle pije i wiwaty wznosi:~Napoleona, Wodzów, Tadeusza,